HappyMOMs - Moeder in het middelpunt

Steelse blikken

Toen ik zwanger was, vond ik het ronduit irritant. Die steelse blikken op mijn buik, en dan het onvermijdelijke gesprek dat erna kwam. Soms gewoon een belangstellende vraag of een gelukswens, maar soms ook het verhaal van de bevalling van een volslagen onbekende. Vaak een rampzalig verhaal.
 
Rampverhalen over andermans bevallingen zijn wel het laatste waar je als zwangere behoefte aan hebt, om nog maar te zwijgen over rampverhalen van bevallingen van onbekenden.
 
Ik heb me vaak afgevraagd waarom je als zwangere toch zo'n aantrekkingskracht lijkt te hebben op de hele wereld. Er stond toch niet ineens op mijn voorhoofd geschreven dat iedereen me mocht aanspreken omdat ik verder toch niets te doen had? Ik had genoeg andere dingen te doen, en helemaal geen behoefte om allerlei zwangerschapsdetails uit te wisselen op straat.
 
Maar op de een of andere manier is dat helemaal omgeslagen sinds de geboorte van onze kleine man. Trots paradeer ik met de kinderwagen door de stad, goed oplettend of iedereen wel netjes een steelse blik in de bak werpt. In de lift ga ik bij voorkeur naast een bejaarde vrouw staan. Die merken namelijk altijd op dat het nog zo'n kleintje is, zodat ik dat trots kan beamen, en samen met een volslagen onbekende verliefd naar mijn mannetje kan staren.
 
Misschien wel dezelfde onbekende die mij een maand geleden het rampverhaal van haar bevalling uit de doeken deed. Maar dat is vergeven en vergeten.