- vader-zoon relatie

Vader-zoon relatie (0) Reacties | Stuur dit artikel door! | Print

Het is een feit dat er steeds minder traditionele gezinnen zijn waarbij de vader fulltime werkt, en de moeder voor de kinderen en het huishouden zorgt. Moeders werken er vaak parttime bij, de kinderen gaan naar de naschoolse opvang, en vader moet bijspringen als het om zorgtaken gaat. Er wordt steeds meer van vaders gevraagd.

Vaders lopen daardoor tegen nieuwe situaties aan die vroeger veelal werden opgevangen door moeders. Er moet niet alleen gezorgd en intensief met het kind gecommuniceerd en gespeeld worden, maar ook met de moeder moet meer gesproken worden om de verdeling van de taken goed te regelen. Daarnaast wordt er meer betrokkenheid bij het gezin verwacht. Vaders betrokkenheid zorgt voor een veilig gevoel, maar ook voor goede sociale verhoudingen en zelfvertrouwen bij de kinderen.

Dat klinkt allemaal mooi, maar soms gaat het helemaal mis. Laten we de relatie vaders en zonen eens onder de loep nemen:

Hoe het misloopt tussen vaders en zonen: twee hoofd-soorten probleemvaders

1. Dominante vaders
Vaders die bijvoorbeeld:
a. te hoge verwachtingen van hun zoon hebben
b. zichzelf op de voorgrond stellen en niet aan het belang van hun zoon denken (egocentrisch)
c. vinden dat zoon hoe dan ook in hun voetsporen moet treden (vastgeroeste gedachte)
d. alle macht naar zich toe trekken en alle beslissingen nemen (vaak zonder overleg met de moeder)
e. eigenwijs zijn, denken alles beter te weten en daardoor zich niet openstellen voor de wensen/kwaliteiten/vaardigheden van hun zoon
f. jaloers zijn op hogere kwaliteiten van de zoon en krampachtig proberen beter te zijn door de zoon te kleineren

2. Afwezige vaders
Vaders die bijvoorbeeld
a. teveel werken en daardoor niet betrokken zijn bij het gezin
b. zaken buiten het gezin voorrang verlenen (andere prioriteiten)
c. niet communiceren en liever conflicten uit de weg gaan
d. geen emoties durven tonen
e. geen verantwoordelijkheid nemen voor hun zoon/kinderen

Als je als vader de hand in eigen boezem durft te steken en weet dat je het beter moet doen, waar moet je dan aan denken?

Communicatie = betrokkenheid
Als je zelf een vader hebt gehad die niet uitblonk in communicatie, dan kun je denken: "Ach, ik ben er toch ook groot mee geworden?" Dan maak je je er gemakkelijk vanaf. Je kunt ook aan verbetering werken. Dat kan door goed met je partner te overleggen (twee weten meer dan één), of door een gerichte ouder-kind communicatie cursus te volgen. Door actief te luisteren naar je kind en vragen te stellen met behulp van ‘wie/wat/waar/wanneer/hoe', geef je aandacht en laat je interesse blijken in wat je zoon heeft meegemaakt of aan het doen is. Hierdoor raak je betrokken bij zijn leefwereld.

Spelen = betrokkenheid
Betrokkenheid laat je ook merken door ruimte en tijd vrij te maken om intensief te spelen met je zoon. Door middel van spel ben je in de positie je kind zelfvertrouwen te laten krijgen door hem te motiveren, uit te dagen met positieve kritiek, te prijzen als hij iets goed heeft gedaan, maar ook te leren om zijn verlies te nemen als het niet anders kan. Spel zorgt voor het verleggen van grenzen, en als vader stoom je daarmee je zoon in wezen klaar voor de wereld.
Vader-zoon activiteiten ondernemen, zoals kamperen, voetballen, vissen, vliegeren, aan de brommer sleutelen of andere typische mannendingen, helpt mee om het zelfvertrouwen van je zoon te vergroten. Je steun en zorgzaamheid, maar ook het spel zorgen voor betrokkenheid.

Goed voorbeeld doet goed volgen

Als ouder geef je het voorbeeld aan je kinderen. Zij zien jou en je handelingen als leidraad in het leven. Je bent als vader een voorbeeld als je een goede relatie met de moeder hebt: Als je zaken onderling kunt bespreken en oplossen, als je compromissen kunt sluiten, beloftes nakomt, laat merken iets voor de ander over te hebben, en tenslotte als je laat blijken de ander lief te vinden of te bewonderen. Hiermee geef je een belangrijk voorbeeld aan je kind hoe je een relatie onderhoudt.
Daarnaast zijn normen en waarden belangrijk. Te rigide hantering daarvan leidt zeker in de pubertijd tot grote problemen. Maar als je die normen en waarden bespreekbaar maakt als ouders en daarbij het belang van je kind in de gaten houdt, dan geef je ook een goed voorbeeld. En het allerbelangrijkste: je zoon is zeer waarschijnlijk geen exacte kopie van jezelf die al jouw normen en waarden zal hanteren. Laat hem ook zijn eigen wereld en daarbij horende normen en waarden ontdekken.

Ook al ben je een goed voorbeeld, het zal ongetwijfeld tot onenigheid leiden in de puberteit. In hun twintiger jaren zullen ze verder evolueren, jij als vader waarschijnlijk ook, waarna de acceptatie van elkaar komt er een ideale relatie tussen vader en zoon kan ontstaan. Als dit het geval is dan zal het een band zijn die niet te verbreken is.

2010 © Vaal Counselling - Praktijk voor relatietherapie, personal coaching & training.