HappyMOMs - Moeder zijn onder moeders

Ik ben meestal hoopvol gebleven, in het begin niet hoor, maar uit kleine dingetjes kan ik hoopvol zijn. Vorige week hadden we een afspraak met hem die niet nagekomen is door hem, ook geen belletje, dan gaan wij ook niet bellen, maar nu gaat het opspelen bij me, dan wil ik zn stem weer eens horen en dan begint de twijfel, bellen of niet. Je voelt je zo'n jojo en (in dit geval) wil ik hem ook niet achteraan lopen, ik vind dat hij respect voor ons moet hebben , moeilijk allemaal.

Babs says:

Ja, Kaat, dat is m.i. de leukste en normaalste manier om je kind zo het huis uit te zien gaan en kun je met recht trots op jezelf en hem zijn.Helaas gaat het ook wel eens op een andere manier zoals bij ons, jazeker is mn zoon het huis uit, maar dan wel gezet door ons. Jaren aan vooraf gegaan met problemen en beloftes vol goede wil en als die niet gaan werken moet je wel! De rest van het gezin ging er onder lijden en dit was ook niet de 1ste keer dat hij de deur uitgezet werd. Kennelijk gaat het goed met hem, hij heeft gelukkig nog werk en zn verslaving (want dat was het grote probleem) schijnt niet meer mee te spelen. Schijnt, want ik weet het gewoon niet zeker en blijf de angst nog voelen. Alleen hebben we amper kontakt en dat nekt me vreselijk. Ik zoek wel kontakt, maar andersom doet hij het niet en dat doet me veel verdriet. Schaamt hij zich of.....wat zou het zijn? Dus na jarenlang moeilijkheden te hebben gehad is hier de rust enigszins teruggekeerd en nu komt alles bij mij boven, jarenlang op je tenen gelopen en volgehouden en nu zak ik in elkaar. Gelukkig hebben we nog een zoon die wel het rechte padje loopt, zo goed als zeker over een tijdje op kamers om te studeren en dat zal heel wat anders gaan, hem helpen spulletjes bij elkaar te vinden en zn kamer eventueel opknappen, leuk, daar kijk ik naar uit en kan hem met een gerust hart loslaten. Natuurlijk is het altijd afwachten, maar het voelt gewoon goed. Dus ja, het kan op verschillende manieren: je kind het huis uit.

Beste Babs,

Dat lijkt me vreselijk moeilijk, wat jij meemaakt! Eén van de moeilijkste dingen die je kunt overkomen als moeder zijnde. Ik hoop voor je dat het op een dag allemaal weer goed komt.

Heel veel sterkte!

Kaat

Ja, Kaat, dat is m.i. de leukste en normaalste manier om je kind zo het huis uit te zien gaan en kun je met recht trots op jezelf en hem zijn.Helaas gaat het ook wel eens op een andere manier zoals bij ons, jazeker is mn zoon het huis uit, maar dan wel gezet door ons. Jaren aan vooraf gegaan met problemen en beloftes vol goede wil en als die niet gaan werken moet je wel! De rest van het gezin ging er onder lijden en dit was ook niet de 1ste keer dat hij de deur uitgezet werd. Kennelijk gaat het goed met hem, hij heeft gelukkig nog werk en zn verslaving (want dat was het grote probleem) schijnt niet meer mee te spelen. Schijnt, want ik weet het gewoon niet zeker en blijf de angst nog voelen. Alleen hebben we amper kontakt en dat nekt me vreselijk. Ik zoek wel kontakt, maar andersom doet hij het niet en dat doet me veel verdriet. Schaamt hij zich of.....wat zou het zijn? Dus na jarenlang moeilijkheden te hebben gehad is hier de rust enigszins teruggekeerd en nu komt alles bij mij boven, jarenlang op je tenen gelopen en volgehouden en nu zak ik in elkaar. Gelukkig hebben we nog een zoon die wel het rechte padje loopt, zo goed als zeker over een tijdje op kamers om te studeren en dat zal heel wat anders gaan, hem helpen spulletjes bij elkaar te vinden en zn kamer eventueel opknappen, leuk, daar kijk ik naar uit en kan hem met een gerust hart loslaten. Natuurlijk is het altijd afwachten, maar het voelt gewoon goed. Dus ja, het kan op verschillende manieren: je kind het huis uit.

Mijn zoon en zijn vriendin, die ook al een hele tijd bij ons woont, hebben vandaag de sleutel van hun huis gekregen. Er gaat nog wel even tijd overheen voor zij echt in hun eigen huisje gaan wonen, maar het gaat gebeuren.

Hoe ik hierin sta? Dubbel. Ik vind het heel leuk voor hen. Ben ook blij als er veel spullen uit huis weg zijn en het is fijn om straks een kamertje te hebben waar ik lekker kan knutselen en waar de strijkplank en de stofzuiger kunnen staan. Maar de gezeligheid en levendigheid zal ik erg gaan missen. Dat weet ik nu al. (Gelukkig woont mijn dochter nog thuis!)

Verder ben ik ook heel trots. Het voelt goed, we hebben het volbracht. Na tweeentwintig en een half jaar zit de opvoeding erop. En we hebben het niet verkeerd gedaan want het is een leuke stabiele persoon geworden. En zijn vriendin hebben we een thuis kunnen bieden. En nu gaan zij saampjes verder. Ja, ik heb alle vertouwen in hen.

Met interresse lees ik jullie verhalen. Jullie zullen nog wel vaker reacties van mij kunnen lezen op dit forum, want ik sta nog maar aan het begin van deze fase.

Groetjes,

Kaat

Hoi cleo'

Mijn zoon was 18 jaar toen hij met zijn beste vriend ging backpacken in Australie. Ik huilde op schiphol tranen met tuiten toen zijn vliegtuig vertrok.Wij hadden ook nog de angst erbij dat er van alles kon gebeuren (al wisten wij dat hij niet in 7 sloten tegelijk liep) Hij kon ook nog eens verliefd worden aan de andere kant van de wereld. Maar wij gunden hem deze ervaring om naar Australie te gaan van harte uiteraard. Ik heb mij er door heen geslagen.Je kunt het wel vergelijken met een kind die uit huis gaat alleen is dat permanent!!Ik kan je geen advies geven meid, je moet hier zelf door heen. Maar je zult zien, het komt allemaal goed! Maar in de tussentijd sterkte hoor!!

Mijn dochter is voor het eerst een week weg. We zijn heel erg close en doen heel veel samen, een soort van vriendinnen zeg maar. Ik vind het zooo stil en mis haar enorm. Nu is het maar voor een week maar er komen tijden aan dat ze vaak naar het buitenland gaat voor modellenwerk (kan varieren van een paar dagen tot een paar maanden). Ik vind het super dat ze dat gaat doen en ik steun haar enorm en hoop het beste voor haar, maar moet nu nog niet aan die periodes denken.

Nu is het ook nog een zo dat we (door relatiebeeïndiging) in een anders stad zijn gaan wonen Dus alles nieuw/vreemd, nieuw huisje, nieuwe omgeving, noem maar op. Ik heb er natuurlijk al heel lang bij stil gestaan over het feit dat ze periodes weg zou zijn en wist al dat ik het er heel moeilijk mee zou krijgen, maar dat het me zo zwaar zou vallen!

Hoe kan ik me hierdoor heen slaan? Wie heeft hier ervaring mee?

Mijn partner had het er ook vrij moeilijk mee, toen de kids het huis uitgingen. Inderdaad hij vertelde het niet hardop, maar hij werd stiller en wat rustiger.

Nu zijn we er allebei wel aan gewend, maar toen ze net weg waren zit je toch even met een leeg gevoel. Gelukkig is er nog de telefoon!