HappyMOMs - Moeder zijn onder moeders

mar says:

Eveline H. says:

Hoi Dames,

Gaan jullie kinderen binnenkort het huis uit? of zijn ze al de deur uit? Hoe vonden jullie dit? Miste je de drukte erg? of geniet je juist van de vrijheid?

Vind het leuk om te horen hoe jullie dit hebben ervaren.

groet

hallo ik heb 1dochter die is nu 4 jaar de deur uit en steeds verder van huis gaan wonen ik heb het er nog steeds moeilijk mee haar niet meer thuis te hebbben wel s haar kamer intact gebleven ze kan komen maar ze heeft het druk druk druk als ze echt lang niet komt word ik ziek van heimwee of het ooit zal wennen ik weet het niet

Mijn dochter is 2 weken geleden voor haar studie op kamers gegaan en heeft een nieuwe vriend sinds een maand.

Dit doet dus 2 maal zeer, deed ze eerst haar verhalen en zorgen delen met mij, gaat ze nu eerst naar hem.Ook als ze thuiskomt moet de aandacht worden gedeeld.Verstandelijk snap ik dit helemaal maar had niet verwacht dat ik me er zo ellendig onder zou voelen.Dit weekend heb haar maar 1 uur gezien, of ik moest werken ( zorg) of zij was bij haar vriend.Toen ze gister ook nog belde dat ze in de avond daar bleef terwijl wij dingen zouden gaan afspreken over de laatste verhuisperikelen ontplofte ik , ook omdat het moederdag wasen ik haar nog niet gezien had.Zij vond dat we dat wel telefonisch konden regelen.Ik werd erg emotioneel en kan dan niet goed overbrengen wat ik bedoel en voel.Heb gezegd dat ik vanavond niet de laatste spullen ga verhuizen.

Nu is ze vanochtend weer naar haar studieplaats gereisd en ben ik hier de hele dag aan het huilen, omdat ik haar mis en het missschien verkeerd heb aangepakt ( nml gezegd dat je wel kan zien wie er belangrijk voor haar is)

Mijn man is er nuchterder onder en vindt dat ik me niet zo moet laten meeslepen.Ook mijn andere 2 kinderen zie ik kijken zo van wat heeft die nou!

Ik kan me voorstellen dat dat wel een hele grote verandering is in een keer. De ene dag ben je nog echt de verzorgende moeder en de volgende dag staat je dochter op eigen benen.

Het is wel iets wat erbij hoort. Waarschijnlijk zal ze na de verliefdheid-fase echt wel weer vaak bij haar moeder belanden.

Sterkte!

hai isobel,wat goed om te zien dat ik niet de enige ben die het moeilijk vind,je staat hier niet alleen in ook ik heb er moeite mee,mijn zoon is in augustus gaan samenwonen en natuurlijk weet ik dat dat ook goed is,maar ik mis zijn  gezelligheid en humor,mijn dochter is nog thuis maar is de hele dag weg tot een uur of 8 en is dan moe en hebben vaak strubbelingen.

mijn man en ik zijn dan vaak samen ,maar ook dat moet verschrikkelijk wennen en de relatie loopt ook niet zo geweldig,dus dat speelt bij mij ook mee,maar bij jou snap ik het echt je bent helemaal alleen,pas op dat je geen depressie krijgt of hebt,want dat kan maar zo gebeuren,misschien kunnen we eens chatten als je dat wilt,ik ben 52

sterkte

groetjes jollie

Isobel says:

Hallo, medemoeders,

Mijn zoon (18jaar) is sinds een paar maanden verhuisd

naar een kamer in Utrecht.

Hij vindt het fantastisch en geniet  met volle teugen

van al het nieuwe. Hij studeert geneeskunde en is lid van

een studentenvereniging, toneelvereniging en ga zo maar door.

Ik ben heel erg blij voor hem.

Ik werk veel. Geef al jaren lang Nederlands aan buitenlanders.

Ben altijd weer blij als ik voor de klas sta.

Als ik thuis kom, begin ik met huilen en kan bijna

niet meer stoppen. Het is stil in huis.

Geen vioolmuziek meer, of mondharmonica

geluiden van mijn zoon.

Ik kom nergens toe.

Voel me zo ellendig en treurig.

Dit is nu al vanaf september vorig jaar.

Weet niet goed, wat ik moet, hoe ik dit kan stoppen.

Heeft iemand een advies? Een goede raad?

Ik ben 55, heb altijd alleen gewoond met mijn zoon.

Woon in Amsterdam.

Vriendelijke groet van een verdrietige

moeder.

probeer positief te blijven. Je zoon gaat lekker, je baan is leuk en jij bent gezond. Waar moet je om huilen. Ga lekker een cursus volgen of zo. Zorg dat je onder de mensen komt. Leeftijdgenoten. Ik persoonlijk geniet van elke dag en elk moment. Mijn kinderen komen met een glimlach thuis( meestal om een vorkje mee te prikken).

Ik heb ook mijn werk, met super collega's. Tja drie van mijn vier meiden zijn het huis uit. En zo hoort het. Nu weer heerlijk van jezelf genieten hoor. Lekker weer mijn eigen leventje oppakken. Hoe leefde je voordat je je zoon kreeg? Kun je daar niet eens aan terug denken en daar weer wat van oppakken?

Sterkte ermee. En maak het vooral jezelf niet moeilijk, het leven is maar zo kort.

(ik heb 2 weken geleden te horen gekregen, dat na een borstbesparende operatie, er geconstateerd is, dat er geen uitzaaiingen zijn. Nu nog even bestralen, en dan weer helemaal verder leven. Hopelijk is dat voor jou niet nodig om het zonnetje weer te zien schijnen.)

Mijn oudste zoon is nu zes jaar het huis uit, de jongste drie jaar. Eerlijk gezegd heb ik er geen enkele moeite mee gehad. Ze komen nog regelmatig thuis, hebben hun verhalen over hun eigen grote mensen leven. Mijn man en ik genieten van het feit dat ze ons vragen om advies. Het opvoeden is inmiddels al lang voorbij maar we zijn nog erg betrokken op hun levens.

Ze bellen of mailen of sms-en met een regelmaat. Het contact is goed.

Maar ik ben toch niet alleen maar moeder? Zelf werk ik vier dagen per week en heb in en om het huis genoeg te doen. Daarnaast heb ik een paar leuke vriendinnen en zussen. Ik geniet met volle teugen.

Ik heb heel veel moeite met het lege nest, beide jongens zijn kort achter elkaar de deur uit gegaan. De oudste woont in Nederland om te studeren, de jongste in het buitenland. De jongste zie ik een paar keer per jaar, de oudste vaker, maar steeds als ze thuis zijn geweest en weer gaan, loop ik de eerste dagen alleen maar te huilen. Ik vind het heel moeilijk om zelf de draad weer op te pakken.

Wat ontzettend vervelend voor je! Heeft je man er ook moeite mee? Of ben je alleen. Geloof me op den duur went het wel!! Maar voor de komende tijd sterkte ermee!!