HappyMOMs - Moeder zijn onder moeders

Jopie says:

Vlinder says:

Alleenstaande moeders,

Hallo allemaal, Ik sta op het punt om uit mijn relatie van 8 jaar te stappen, maar wat staat mij allemaal te wachten als alleenstaande moeder. Om deze stap te nemen vind ik heel erg eng.... Wie wil er met mij hierover ervaringen uitwisselen.... Groetjes een ANGSTHAAS.

Voorheen een zeer sterke vrouw die precies wist wat ze wilde, maar die is op dit moment even niet meer daar.

Dat dacht ik 4 jaar terug ook en heb de stap gezet na 22 jaar samen en ik heb het gedaan.En heb spijt tot achter mijn oren........had ik het maar nooit gedaan bedenk heel goed wat je weggooit en wat je ervoor terug krijgt! Ik was ook een sterke vrouw die precies wist wat ze wilde nu na 4 jaar een wrak aan de anti depr:-( Als ik het over moest doen deed ik het zeker niet weer!

Hallo Jopie,

Ik heb ook een relatie verbroken na 23 jaar en heb geen spijt ik had het al 10 jaar eerder moeten doen. Heb weer een nieuw relatie gekregen wat eerst heel goed ging, maar doordat zij het verleden niet goed heeft verwerkt, niet alleen van haar relatie, maar ook haar jeugd is dit jammer genoeg mislukt. 3x is scheeps rect dus ik hoop dat het met de volgende wel goed gaat komen. heb veel leuke momenten gehad en daar moet je maar aandenken.

Wil je er over praten? met alle plezier. moeders zijn sterk en wees niet ban dat je het niet red zeker kan je dat.  Ik als alleenstaande vader red het toch ook prima met een kleine van 2.5 jaar. als je me liever prive schrijft dat mag ook dtbrf@ziggo.nl merk dat er hier vaak onnodig geklest wordt en dat bevorderd je zelfvertrouwen niet. Hoeveel te meer stemmen des te meer tijfels en iedereen weet de oplossing, maar jij moet het wel zelf doen en jij kan hun niet even opbellen als het even niet gaat.

Ik zie reacties wel van je tegemoet.

Groetjes Derk

Vlinder says:

Alleenstaande moeders,

Hallo allemaal, Ik sta op het punt om uit mijn relatie van 8 jaar te stappen, maar wat staat mij allemaal te wachten als alleenstaande moeder. Om deze stap te nemen vind ik heel erg eng.... Wie wil er met mij hierover ervaringen uitwisselen.... Groetjes een ANGSTHAAS.

Voorheen een zeer sterke vrouw die precies wist wat ze wilde, maar die is op dit moment even niet meer daar.

Als je zeker weet dat deze relatie niet langer goed voor je is, kan je maar beter gaan, als er niets meer van gemaakt kan worden met zijn tweeen, ik denk dat het wel belangrijk is om dat zeker te weten, zodat je jezelf later niet verwijt niet alles er aan gedaan te hebben. Als je dat allemaal al gepasseerd bent , dan kun je beter niet te lang blijven dralen en gewoon stappen zetten richting toekomst, dan kunnen jullie allebei een nieuw leven beginnen. niemand heeft er wat aan om eerst nog een aantal maanden of jaren in een ontevreden situatie te blijven zitten die zonder hoop is.  Bovendien wordt je eigenwaarde dan ondermijnd, en wordt je steeds zwakker. Sterk kun je dan weer zijn als je de weg gaat waarvan je weet dat je die gaan moet, en doet wat goed is in deze situatie, lang in een dilemma blijven zitten is niet zo goed denk ik. Ik heb de stap jaren geleden ook gezet en heb het niet makkelijker gekregen, integendeel er waren hele moeilijke tijden, maar ik werd er wel sterker van en vond me zelf terug, ik kon weer mezelf zijn en mij verder ontplooien. Ook de kinderen ging het daarna beter.

Sterkte met je keuze!

Hallo Bejosama,

Wat ben jij dapper om er na 34 jaar uit je relatie te stappen ik ben ook zolang bij man maar wat heb ik veel toegelaten. Ook doordat ik dacht mond houden, voor de lieve vrede. 5 kinderen heb ik dus dacht ook ik blijf bij hem voor de kinderen. Die zijn nu allemaal op zich zelf en vinden hun vader geweldig, maar ik heb zo een spijt dat ik gebleven ben...Kreeg een ongeluk waar ik na twee jaar aardig van  ben opgeknapt . Van sterke onafhankelijke vrouw ben ik nu een afhankelijke gerainumvrouw geworden. Wat zou ik graag de stap nog nemen maar als je bijna 60 ben wie moet je dan nog als werknemer? Hoe kan je je anders onderhouden. Dus verplicht tegen je laatste fase aan blijven hikken ik moet er niet aan denken.Mijn komplimenten voor jou je bent een kanjer...Nu ik nog;)

lieve groetjes

Hallo Bejosama,

Wat ben jij dapper om er na 34 jaar uit je relatie te stappen ik ben ook zolang bij man maar wat heb ik veel toegelaten. Ook doordat ik dacht mond houden, voor de lieve vrede. 5 kinderen heb ik dus dacht ook ik blijf bij hem voor de kinderen. Die zijn nu allemaal op zich zelf en vinden hun vader geweldig, maar ik heb zo een spijt dat ik gebleven ben...Kreeg een ongeluk waar ik na twee jaar aardig van  ben opgeknapt . Van sterke onafhankelijke vrouw ben ik nu een afhankelijke gerainumvrouw geworden. Wat zou ik graag de stap nog nemen maar als je bijna 60 ben wie moet je dan nog als werknemer? Hoe kan je je anders onderhouden. Dus verplicht tegen je laatste fase aan blijven hikken ik moet er niet aan denken.Mijn komplimenten voor jou je bent een kanjer...Nu ik nog;)

lieve groetjes

Wendy says:

Hoi, ik weet nog niet hoe het gaat lopen. Ben zwanger van de tweede en het kan zo zijn dat ik weg ga bij m'n vriend. Dit is raar, want ik typ dit voor 't eerst. Het lijkt me heel moeilijk alleen, maar niet het grootste probleem. Ik moet nieuw werk zoeken, maar weet niet hoeveel ik zou moeten verdienen, mocht ik dus echt gaan. Hoe gaat dat met huren, huurtoeslag... dus geen vast contract hebben... kun je 't dan wel zelf redden met 2 kleine kindjes?

Blijven de kinderen evengoed dan bij de moeder en hoe zit het dan met de rechten van de vader? Eens in de 2 weken bezoekrecht, of kan 't ook anders lopen?

Ik hoop dat iemand hier antwoord op weet, want ik ben ten einde raad. Ik moet gewoon weten hoe het dan in z'n werk gaat.. moet ik naar het uwv..? Heeft iemand hier ervaring mee..?

hoi

je kan bijstands uitkering aanvragen, maar dan moet je wel al een andere adres hebben of zoals ik het heb gedaan alles al in werking gezet en dan toen ik een huurhuis kreeg toegewezen meteen verder gegaan met de bijstand en zo kon ik alvast wat geld lenen en kreeg ik meteen bijstand voor de huur en dergelijke. en qua bezoeksrecht, vaak is het idd zo dat ze de vader om de week een weekend zien maar daar zijn ook uitzonderingen van want mischien wil de vader wel helemaal niet je kindjes zien zoals ik dat heb maar hij kan ook nog een gezamlijke voogdij vragen en dan zijn ze de helft van de week bij jou en de andere helft bij de vader maar dat komt niet zo vaak voor. je moet in het geval van de bezoeksrecht  vragen wat je man zelf wil en anders maar op het beste hopen. als je trouwens bij de bijstand komt moet je wel werken hoe jong de kinderen ook zijn, dus als je nog tijd hebt kun je mischien wel eerst zorgen voor een wat betere baan zodat je je kunt redden en als je onder een bepaalde inkomen zit (weet zo niet hoeveel dat is maar volgens mij onder de 1300 euro per maand) dan krijg je huurtoeslag.

maar als je zeker weten weg wil dan moet je eerst zorgen voor werk en je inschrijven voor een huurwoning dat is het makkelijkst.

ik hoop je genoeg info te hebben gegeven en anders laat het me maar weten, ik heb het net achter de rug.

groetjes yvonne

Hoi, ik weet nog niet hoe het gaat lopen. Ben zwanger van de tweede en het kan zo zijn dat ik weg ga bij m'n vriend. Dit is raar, want ik typ dit voor 't eerst. Het lijkt me heel moeilijk alleen, maar niet het grootste probleem. Ik moet nieuw werk zoeken, maar weet niet hoeveel ik zou moeten verdienen, mocht ik dus echt gaan. Hoe gaat dat met huren, huurtoeslag... dus geen vast contract hebben... kun je 't dan wel zelf redden met 2 kleine kindjes?

Blijven de kinderen evengoed dan bij de moeder en hoe zit het dan met de rechten van de vader? Eens in de 2 weken bezoekrecht, of kan 't ook anders lopen?

Ik hoop dat iemand hier antwoord op weet, want ik ben ten einde raad. Ik moet gewoon weten hoe het dan in z'n werk gaat.. moet ik naar het uwv..? Heeft iemand hier ervaring mee..?

Het lijkt mij verschrikkelijk moeilijk als je kindje nog zo klein is om dan te scheiden,maar aande andere kant,je kindje beseft het gemis van een papa nog niet zo en misschien leer je wel een lieve vriend kennen die ook van jouw kindje houdt en dan misschien nog een broertje of zusje krijgt.Kinderen voelen de stemmingen van ouders haarfijn aan.

Ik ben na 34 jaar weggegaan,mn dochter vroeg regelmatig of ik ongelukkig was,ik wilde haar er niet mee lastig vallen en dacht ,het gaat wel weer beter straks.Nu heb ik de stap genomen,heb een lieve vriend,woon in een andere stad,ander huis,ik heb ander werk,maar ben gelukkig en dan zijn al die veranderingen het meer dan waard geweest.Ik ben alleen heel erg moe,maar dan komt mede doordat ik sinds 2002 al verschrikkelijk slecht slaap.

gr.Bejosama

Hallo meiden!

Ja het is een hele zware keus die je maken moet,.

Zelf denk ik dat het beter is te doen voordat je bevallen bent ( dit voor glow) daarna ben je toch wat emotioneler en heb je kans dat je toch blijft om er na een paar jaar achter komt dat het toch niet werkt.

Zelf ben ik met mijn kind vertrokken toen mijn kindje 3 jaar was. Ik werk maar 18 uur per week , verdien dus niet veel . Maar ik red het wel hoor.  Voordeel is dat ik er zo wel kan zijn voor die kleine. Nu is hij 8 ,als hij wat ouder is ga ik gewoon weer meer werken zodat ik ook eens wat extra heb.

Wij hebben het heerlijk saampjes! Ik heb er geen moment spijt van gehad, heerlijk zelf beslissen hoe of wat je wilt. Geen ruzies dus geen stress.

Ik moer er wel eerlijk bij vertellen dat mijn zoontje nog steeds een geweldig kontact heeft met zijn vader en ik dus ook tijd voor mezelf heb als hij daar logeren is.

Wat valt er te vertellen : je hebt twee keuzes

1 in een ongelukkige relatie blijven

2 alleenstaande moeder worden die het heus wel eens zwaar heeft, maar dan toch gelukkig is.

Klinkt makkelijk  maar dat was het niet.

Heel veel succes meiden!