HappyMOMs - De plek waar moeders van kinderen elkaar ontmoeten

Alleenstaande moeders,

Hallo allemaal, Ik sta op het punt om uit mijn relatie van 8 jaar te stappen, maar wat staat mij allemaal te wachten als alleenstaande moeder. Om deze stap te nemen vind ik heel erg eng.... Wie wil er met mij hierover ervaringen uitwisselen.... Groetjes een ANGSTHAAS.

Voorheen een zeer sterke vrouw die precies wist wat ze wilde, maar die is op dit moment even niet meer daar.

Vlinder says:

Alleenstaande moeders,

Hallo allemaal, Ik sta op het punt om uit mijn relatie van 8 jaar te stappen, maar wat staat mij allemaal te wachten als alleenstaande moeder. Om deze stap te nemen vind ik heel erg eng.... Wie wil er met mij hierover ervaringen uitwisselen.... Groetjes een ANGSTHAAS.

Voorheen een zeer sterke vrouw die precies wist wat ze wilde, maar die is op dit moment even niet meer daar.

Dat dacht ik 4 jaar terug ook en heb de stap gezet na 22 jaar samen en ik heb het gedaan.En heb spijt tot achter mijn oren........had ik het maar nooit gedaan bedenk heel goed wat je weggooit en wat je ervoor terug krijgt! Ik was ook een sterke vrouw die precies wist wat ze wilde nu na 4 jaar een wrak aan de anti depr:-( Als ik het over moest doen deed ik het zeker niet weer!

dat hoeft natuurlijk niet zo te gaan. voor mij was het een bevrijding en van een afhankelijke vrouw ben ik nu zelfstandig met 2 volwassen en 1 puber kind. die het allemaal goed doen,het is wel zo dat je goed moet nadenken wat je wel en niet wilt.

in het begin is het moeilijk maar dat gaat over.

sterkte met je beslissing en lees veel over dit onderwerp en regel dingen vantevoren.

Hoi! Ik ben na 7 jaar uit elkaar gegaan met mijn ex. En voor mij was het een verlossing. Ik ben ontzettend gelukkig ondanks heel veel ellende die de scheiding met zich mee heeft gebracht. Voordat ik de stap zette heb ik eerst gewacht totdat ik financieel en emotioneel volkomen onafhankelijk was. Ik heb geleerd op eigen benen te staan en sterk te zijn. Ik heb een dochtertje van 5 en samen hebben we het heel gezellig. En ja, het is heel zwaar om er alleen voor te staan mar het is zeker een enorm pluspunt als je positief bent ingesteld en natuurlijk zeker weet dat je gelukkiger zal zijn zonder je man dan met. Voor mij is mijn familie mijn steun en toeverlaat. Zonder hen zou het een stuk moeilijker zijn geweest. Maar om even af te sluiten, ik heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing. Alles kan alleen nog maar mooier worden. Succes!!

hoi

ik ben nu sinds 4maanden weg bij mijn ex waarmee ik 7,5jaar mee heb geleefd.

de stap zetten was zeker moeilijk, ik ben toen ik zwanger was van mijn zoontje al van hem gescheiden maar kreeg toen geen huis aangeboden, en toen de kleine eenmaal er was toch maar bij hem gebleven omdat ik het eng vond om er alleen voor te staan met 2 kleine kindjes.maar het was niet goed om bij hem te blijven, niet voor mij en niet voor mijn kindjes.hij mishandelde mij eerst lichaamelijk en later alleen geestelijk.mijn kindjes hebben waren toen ik nog bij hem was erg bang voor mensen en dan vooral voor mannen, ze waren erg aanhankelijk bij mij en konden nog geen sec. zonder mamma.eenmaal bij hem weg en geen contact meer met hem gaat het heel erg goed met mijn kindjes, ze zijn niet meer zo bang voor anderen en gaan zelfs bij mannelijke famillie leden op schoot zitten! dus voor mij en mijn kids was het heel erg goed om er weg te zijn, alleen was ik wel wat bang qua financien,maar dat kwam ook wel goed, dus als het echt niet meer gaat moet je het gewoon doen, maar weet het wel zeker want het is erg zwaar voor de kinderen maar soms ook beter. ik zou zeggen goed eroverna denken en eventueel praten met je vriend en mischien kom je er zelfs wel met hem uit!

groetjes yvonne

Hoi, al een hele tijd lopen wij er tegenaan te hikken. Bij mij speelt ook de angst vwb het financiele gedeelte. Ik ben na de geboorte van mijn dochertje minder gaan werken. Sinds 2 maanden heeft hij aangegeven "tijd voor zichzelf" te willen om dingen voor zichzelf op een rijtje te zetten etc etc... maar hij bleef gewoon bij ons in huis en zaten we toch continue op elkaars lip. Ik moest maar doen alsof hij er niet was...?! Afgelopen zondag knallende ruzie gehad waarbij er lelijke dingen zijn gezegd. Eerlijk gezegd ben ik moe. Moe van dat eeuwige geruzie, moe van het vechten voor de relatie, moe van hem als blok aan me been. Want zo voelt het. Ik regel, organiseer en doe alles. Voor wat betreft de kinderen. Is hij een hele lieve papa. Daar ontbreekt het niet aan. De kids zijn gek op hem. Maar ik trek het niet meer. Ik ben nu in een fase in me leven waarin ik me afvraag wat ik nou heb bereikt in het leven. Ik sta op het punt een grote beslissing te nemen om verandering daarin te brengen. Ik loop met het idee om voor mezelf te beginnen. Het had fijn geweest als ik dan een partner had die de kids kon opvangen en een rots in de branding voor me kan zijn en die ervoor zorgt dat thuis alles gewoon doorgaat. Ik betwijfel ernstig of hij dit zal kunnen. Zelf weet hij niet wat hij wilt en welke richting hij aan zijn leven wilt gaan geven. Daar struggled hij nu mee. Dus ja alles ik dit alles bij elkaar optel is het moment nu daar om wellicht onze wegen maar te laten scheiden. Dan kan hij voorzichzelf bepalen wat hij wil. En dan kan ik verder met me leven en me zaakjes regelen die ik wil regelen. Ik denk dat ik een goede steun zal hebben aan mijn familie. Die zouden voor een deel zijn gemis kunnen opvangen vwb opvangen van de kindjes. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan om dit te laten werken. Maar ik denk dat dit gewon het einde is. 

Haai,

knap van je dat je zo sterk bent om op je eigen benen te durven staan! Ik ben in een relatie van een paar jaar en beval binnen 4 weken van ons eerste kindje. Al jarenlang pik ik bullshit als 'alles komt goed, maak je geen zorgen, we redden het wel'. het zijn altijd maar woorden en nooit daden. Tot nu toe heb ik altijd voor alles gezorgd en de kostwinner geweest. Sinds paar maanden ben ik voor het eerst in mijn leven werkloos geworden en de financiele stress kiert mij. Daarbovenop hebben we laatste 2 weken ruzie en de normale, logische, verstandige keuze om te maken is altijd al geweest: laat die vent vallen. Ik geef en geef maar altijd en hij neemt en neemt maar altijd. Maar mijn hart en angst dat ik mijn baby dalijk niet een compleet gezin zal kunnen geven, laten mij alles van hem pikken. Gelukkig heb jij je familie nog, maar die heb ik hier niet. Die zullen je zeker alle steun en hulp kunnen geven. Helaas heb ik niet zo een vangnet. Ga je het aandurven; je man loslaten? En is dat de beste oplossing in jouw geval?

Het beste! Glow

Vlinder says:

Alleenstaande moeders,

Hallo allemaal, Ik sta op het punt om uit mijn relatie van 8 jaar te stappen, maar wat staat mij allemaal te wachten als alleenstaande moeder. Om deze stap te nemen vind ik heel erg eng.... Wie wil er met mij hierover ervaringen uitwisselen.... Groetjes een ANGSTHAAS.

Voorheen een zeer sterke vrouw die precies wist wat ze wilde, maar die is op dit moment even niet meer daar.

Haai,

Ik sta op precies hetzelfde punt in mijn leven! Ik durf het ook niet... Ben zo een sterke vrouw die altijd alles draaiende heeft gehouden thuis en WEET dat ik beter af ben alleen. Maar mijn baby dan die dalijk geboren wordt, ben ik die niet wat schuldig dan??

Hellup :)

Glow