- Interview met Senay van de Harsclub

Interview met moeder Senay Ozdemir, auteur van het boek de Harsclub Stuur dit artikel door! | Print

Onlangs is de heerlijke roman de Harsclub van Senay Ozdemir uitgekomen. In dit boek komen iedere zondag de 3 vriendinnen Behar, Arzu en Yelda bij elkaar om zich door een hars-vrouw weer helemaal glad te maken. Tijdens deze dagen vertellen ze elkaar hun twijfels en vragen over hun carrière, schoonheid, seksualiteit en mannen.

In het interview vertelt Senay (moeder van Hakan) hoe dit boek tot stand gekomen is en waarom alle MOMs het zouden moeten lezen!

Waarom ben je het boek de Harsclub gaan schrijven?

Helaas worden mediterrane vrouwen nog te veel door Westerse ogen gezien: afhankelijk, onderdanig en al helemaal niet modern. Met De Harsclub wilde ik het dagelijks leven van moderne hoogopgeleide mediterrane vrouwen beschrijven, die in grote getale aanwezig zijn in Nederland. Zij zijn met onderwerpen bezig zijn als iedere andere vrouw op deze aarde. De hoofdpersonages in mijn boek zijn zelfbewuste, ambitieuze vrouwen die voor een bepaalde
levensstijl gaan. En wat me opviel was dat mediterrane vrouwen niets liever doen dan praten over mannen, seks en relaties. Maar ze betalen een prijs voor hun emancipatie. Want hoe liberaler zij worden, hoe meer eisen ze aan een toekomstig partner stellen. Hij moet wel van bijzondere huize komen om het haar naar de zin te maken.

Wat is je favoriete personage uit het boek en waarom?

Die heb ik niet echt. Veel lezeressen zouden heel graag Arzu willen zijn, zeiden ze. Maar de karakters lieten me niet los. Ik at de laatste appels uit de groentenbak van mijn koelkast en bakte drie dagen lang alleen maar pannenkoeken omdat ik niet de deur uit wilde. Of liever gezegd, niet de deur uit kon. Als ik onder de douche stond, riepen de karakters me weer naar de laptop. Ik begon van ze te houden. Ik moest vaak lachen om Arzu, voelde dezelfde pijn als Yelda en de onzekere Bahar komt mij ook niet onbekend voor.

Waarom moeten speciaal "MOMs" het boek gaan lezen?

Omdat ik ook een MOM ben. Een hele HAPPY MOM. Mijn zoontje Hakan heeft me zo veel gegeven. Toen hij geboren werd, kreeg ik een energiestoot, dat was niet normaal! Terwijl anderen moe waren, was ik juist een brok energie. En nog steeds inspireert hij mij enorm. Veel dingen die ik de laatste tien jaar heb gedaan komt ook daardoor. We wonen samen, met zijn tweetjes. We hebben het zo goed, en deze levensstijl wil ik graag nog heel lang behouden, dat maakt ook dat ik energiek blijf. Het was ontroerend om te zien wat hij op een A4-tje had geschreven op de dag van de boekpresentatie. 'Voor mijn lieve moeder, omdat zij een heel mooi boek heeft geschreven'. Natuurlijk heeft hij het niet gelezen, maar hij zag hoe ik elke avond weer op mijn laptop aan het schrijven was. In Austin sliepen we samen in een King bed en hij wist wel dat ik bezig was met een boek, maar het drong echt tot hem door toen ik het boek toegestuurd kreeg. Toen hij me dit gaf, dacht ik: wat de rest vindt, kan me niet zoveel meer schelen. Alweer die energie die hij me telkens weet te geven, ongelooflijk gewoon! Ik vind het ook erg mooi om te zien hoe hij mij ziet: als een hardwerkende moeder die eigenlijk alles mogelijk probeert te maken'.

Wat vond je het leukste van het schrijven van een boek?

Toen ik er aan begon, wist ik dat het een uniek boek zou zijn, want er waren nog geen mediterrane chicklits. Ik heb het kunnen schrijven omdat ik deze vrouwen ken, ze bestaan echt. Ik heb van mijn vriendinnen, van mijn lezeressen en van de verhalen die ik van anderen las karakters neergezet. Mijn hele carriere lang was ik het nooit eens met de stereotypen die men van mediterrane vrouwen wilde zetten. Deze vrouwen proberen van de beide werelden het beste er uit te halen. In Amerika hebben ze daar een term voor: cultural savvy. Ik vind het een mooie omschrijving van hoe ik, en andere mediterrane vrouwen, in het leven staan.
Het boek is denk ik ook leuk als je wilt weten hoe andere vrouwen als vriendinnen met elkaar omgaan. Het is niet altijd kosjer tussen vrouwen vriendschappen.

Kunnen we nog meer van dit soort heerlijke romans van je verwachten?

Ik wilde met het boek een mooi boek schrijven waarbij vrouwen zich even kunnen laten gaan. Back to basics. We hebben genoeg literatuur met multicultureel drama. Mijn boek gaat over sexy drama. Aan de reacties te zien wil iedereen een vervolg op het boek, want ze willen weten hoe het met de meiden afloopt. Veel vrouwen bedanken me zelfs voor dit boek, ze hebben zich duidelijk herkend in de vrouwen. En internationaal toont men ook interesse. Het zou natuurlijk fantastisch zijn als vrouwen in andere landen ook toegang zouden hebben. Ik heb een roman geschreven, maar wel met een serieuze ondertoon. Zoals de pers zei: een chicklit met een boodschap.