HappyMOMs - Moeder in het middelpunt

Rake puberkritiek (1) Reacties | Stuur dit artikel door! | Print

"Wat zei je?"
‘Au,' dat deed mijn moederhart pijn.

Liefdevol opvoeden is mijn missie. Ik probeer een veilige basis te scheppen, waar ieder kind recht op heeft. In ons gezin zijn beide ouders aanwezig, geslagen wordt er niet en er is geen armoede maar een normaal inkomen om aan de behoefte te voldoen van ieder kind, mits redelijk.
Er is liefde in overvloed en er is ruimte om te praten of om jezelf terug te trekken op je eigen kamer. Kortom geen reden om te klagen zou je denken.

De eerste tien kinderjaren mag je je wentelen in de illusie dat je kind het goed getroffen heeft met jou als ouder. Daarna gaan hun argeloze ogen langzaam open. Evenals de kraan met kritiek, die een stuk kouder aanvoelt dan je zou willen en dat is even incasseren. Natuurlijk heb je als ouder van een basisschoolkind al het één en ander achter de rug. Want je doet het nooit goed. Zo schreeuw je te hard of doe je te enthousiast, ben je er nooit (op het goede moment), maakt teveel of te weinig broodjes, vergeet de gymnastiekspullen en zo nog veel meer.

Als puber ligt dat anders. Kritiek wordt gekleurder, interessanter ook. Wist je eerst nog, dat wat hij zei onredelijk was, nu gaat zijn commentaar veel verder.
En wat nou onderhandelingstechniek? In de pubertijd is die nog lang niet altijd ‘redelijk' te noemen. Het kan bestaan uit: plagen, humor, maar ook uit agressief, kwetsend of confronterende reacties. Het is maar net hoe zijn pet staat. Ook kan hij je een spiegel voorhouden. Dat laatste is soms moeilijk te verteren van je eigen kind. Terug slaan met woorden eindigt veelal in een knallende ruzie en lost dus niets op.

De puber wil zijn eigen wereld, die steeds belangrijker wordt, maar het ook thuis gezellig hebben. Kritiek ontvangen en bemoeienis hoort daar (wat hem betreft) niet bij, althans niet van de ouders kant. Daarentegen denkt de puber alles te mogen zeggen. Wat hij daarbij vergeet is dat zijn ouders ook jong geweest zijn en dus wellicht tegen dezelfde problemen aanliepen. Daarnaast moeten pubers leren dat ze hun commentaar, hoe terecht misschien ook, niet altijd recht voor zijn raap kunnen zeggen. En dat toon en woordkeuze minstens net zo belangrijk zijn als dosering en ‘het goede moment.'

De kunst is om te blijven; observeren, analyseren en opvoeden zonder dat de ‘puberkritiek' je persoonlijk teveel raakt. Val als ouder ook je wederhelft niet af, een puber ziet onmiddellijk waar het wrikt en zal je er met je neus induwen als je hem de ruimte geeft. Hoe leuk dat soms ook is, volgende keer ben jij het mikpunt en dan vind je het ook niet prettig dat je partner geen ruggesteun geeft.

Het is een open deur, maar blijf bij je punt als om zaken gaat als: huiswerk, meehelpen, fatsoen, zakgeld en tijdstippen om thuis te komen. Ook als ouder ben je gewoon mens. Toon je grens en maak duidelijk wanneer je puber daar over heen gaat.

Geschreven door: Linda de Jong

Bron

Reacties

Auteur: Lind@ | Geplaatst op: vrijdag, december 3, 2010 14:03
De correctie van de spelling is niet helemaal goed doorgekomen 'voor' het publiceren van het artikel, vandaar dat er later nog wat verbetering zijn aangebracht. groetjes, Linda