HappyMOMs - Moeder in het middelpunt

Lang leve vriendenboekjes (2) Reacties | Stuur dit artikel door! | Print

HappyMOM Iris (36 jaar, moeder van 2) schrijft maandelijks een column op HappyMOMs. Lees hier haar tweede column. 

Lang leve vriendenboekjes

Volwassenen hebben internet om te vertellen wat hun hobby's zijn, wie hun vrienden zijn en wat hen zoal bezighoudt. Maar als je 4 jaar bent, dan zijn je digitale mogelijkheden beperkt. Dan heb je een vriendenboekje.

Zodra je kind naar de basisschool gaat, komen ze in grote getalen met je kind mee. Piraten, prinsessen, dinosaurussen, Cars, Didl. Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is wel een vriendenboekje van. Invullen is niet altijd gemakkelijk: een vraag als, wat wil je later worden, krijgt niet iedere dag hetzelfde antwoord. Dus houden we het algemeen: prinses.

De boekjes die mijn dochter meekrijgt blijven weleens langer liggen dan ik zou willen. Maar alleen de vragen beantwoorden is ook zo wat. Er moet toch minstens een mooie sticker of een foto bij. Meestal vul ik een boekje pas in als een moeder me vraagt of ik toevallig het boekje heb van haar dochter, en ik met het schaamrood op mijn kaken moet bekennen dat ik ‘m vandaag ga invullen (yeah right).

Het boekje van mijn dochter toont aan dat ze een social networker in de dop is. Zonder mijn tussenkomst is haar boekje al bijna vol! Wie hem nu heeft is mij onbekend, maar zelf weet ze dat ontzettend goed. ‘O, die is bij vriendinnetje X, en daarna gaat hij naar vriendje Y.' Zo nu en dan komt haar boekje mee naar huis en zie ik dat er ten minste 4 nieuwe vriendjes hun diepste zielenroerselen hebben gedeeld (Ik lust geen spinazie en mijn lievelingsmuziek is van K3).

Eerlijk gezegd kan ik ze missen als kiespijn, die vriendenboekjes. Ze herinneren me er aan dat ik nog een stickervel moet kopen en een foto moet afdrukken. Toch koester ik ze stiekem ook wel een beetje. Mijn dochter leert zo om vrienden te maken en krijgt de kans om er een te zijn. Met schrik bedenk ik me dat ze zich over een paar jaar op de digitale snelweg zal begeven en dat haar sociale netwerk een stuk minder transparant zal zijn dan nu. Dan deelt ze lief en leed met haar digitale vrienden, en veel minder met mij.

Met de gedachte dat ik in de toekomst waarschijnlijk terug zal verlangen naar de simpelheid en openheid van een vriendenboekje, vul ik op een willekeurige zondagavond een boekje in. En deze keer neem ik er de tijd voor en plak er de allermooiste stickers in. Mijn dochter kan zo goede sier maken bij haar vriendin, maar eigenlijk doe ik het voor haar moeder. Zodat zij, net als ik, over een paar jaar het vriendenboekje kan koesteren als een symbool van een tijd dat alles nog zo lekker simpel was.

>> Neem een kijkje op het profiel van HappyMOM Maud!

Reacties

Auteur: Heleen | Geplaatst op: donderdag, juni 24, 2010 10:11
Vriendenboekjes, ik vind ze helemaal leuk. Ik heb er nog een paar van vroeger in de kast staan. Kan je bijna niet meer voorstellen dat het over mij gaat. Je hebt nu bij de boekwinkel ook van die boeken die je aan je eigen moeder, tante, opa etc. kan geven. Een leuke herinnering voor later!

Auteur: Lind@ | Geplaatst op: donderdag, juni 24, 2010 10:11
haha hoe herkenbaar: maar eigenlijk doe ik het voor haar moeder... De kinderen krijgen de boekjes mee en de moeders vullen het in. Mijn zoon verzuchtte onlangs, dat zijn vrienden mij allemaal als vriendinnetje wilden op Hyves en Twitter. Gelukkig neemt hij de boekjes niet meer mee :) Leuk stukje! Linda Molnar