MOM's Mind

Mama is verliefd (0) Reacties | Stuur dit artikel door! | Print

Deze column is geschreven door HappyMOM Nannet van Ennuecht.nl mama is verliefd

Van mijn 13e maand salaris zou ik een hoop huishoudelijke spullen kunnen kopen. Maar ik boek een vakantie: mijn kinderen en ik gaan voor het eerst op wintersport!
‘Het is net de Sound of Music,' zegt Roos terwijl ze bij het pittoreske Alpen treinstationnetje het grindpad afhuppelt met de plastic slee op haar rug. Tim kijkt naar de piste in de verte en wijst naar een snowboarder die sierlijk naar beneden komt suizen. ‘Zou ik het aan het eind van de week ook zo kunnen?' vraagt hij verlangend.
Het hotel overtreft onze stoutste verwachtingen en die waren hoog. Een groot zwembad met whirlpools, overvloedige buffetten in de eetzaal, een eigen keukentje en twéé tweepersoonsbedden.

‘Papa kan ook komen!' joelt Roosmarijn, springend op het bed. De logica van een klein meisje dat er nog niets van snapt waarom haar papa en mama uit elkaar zijn.
De eerste dagen staan geheel in het teken van de ski- en snowboardlessen. We eten onze buiken vol en vallen met rode wangen in slaap. Op de vierde dag gaan we zwemmen. We zijn de enigen in het bad, op een man na die, als hij mij ziet klungelen met mijn duikbrilletje, in het Frans vraagt of hij mag helpen. We raken aan de praat. ‘Ben je hier met je man?' ‘Nee. Jij met je vrouw?' ‘Nee. Ik ben gescheiden, ik ben hier met mijn twee zoons.' ‘Ik ben ook gescheiden.' ‘Ik ben 39.' ‘Ik ook.' ‘Zullen we koffie drinken?'

Aan het eind van de morgen ben ik verliefd. Op Patrick, politieman in Metz.
Donderdagavond. Galadiner. In mijn lange avondjurk sta ik bij het saladebuffet. Ik voel Patrick's ogen in mijn rug. Als ik me omdraai staat hij daar. Donkere broek en overhemd, zijn zwarte haar nonchalant achterover gekamd, rond brilletje. Wat een leuke man. Zijn twee zoons staan hand in hand aan weerszijden van hem. 's Avonds als alle kinderen met elkaar in de spelletjeshoek zitten vraagt Patrick mij in de hotelbar ten dans. De quickstep wordt een schuifelplaat. Het licht dimt. Ik voel me als sillyputty in zijn armen. Als de muziek is afgelopen kijken we elkaar verhit en verlegen aan. Quelquechose a passé.....

Patrick wil een eindje lopen. Buiten sneeuwt het. We lopen gearmd richting het dorpje en zeggen niets. Onder het luifeltje van de banketbakker kussen we elkaar. Het voelt heerlijk en ik zweef weg op een langs dwarrelend sneeuwvlokje. Patrick's handen zijn overal, de mijne ook. Niks schuchter kusje. Dit is 25 jaar verder. We zijn volwassen en vrij. We genieten. Lachend realiseren we ons dat in onze hotelkamers inmiddels de kinderen wel zullen slapen. Wat we diep in ons hart het liefste zouden willen kan niet! In het hotel zijn vele donkere zithoekjes en tot diep in de nacht blijven we zitten, pratend en zoenend. De volgende dag kunnen we in de ontbijtzaal onze ogen niet van elkaar afhouden. We willen zoveel, maar Patrick en zijn zoons moeten weg. Naar huis. Met een schuchtere kus en een intense blik nemen we afscheid. ‘E-mail me,' fluistert Patrick. Als ik een paar dagen later thuiskom is er al een lange mail van hem.
Dit kon wel eens het begin zijn van een hele mooie vriendschap.

Nannet van der Ham Uit: Zonneglitters, veertig feel-good verhalen voor vrije vrouwen