Follow us:

Moeder zijn / HappyMOMs columnisten

Column Linda: Eens een kerstkind altijd een kerstkind

Zoals het een goed kerstkind betaamt hou ik van Kerstmis
Ik hou van het samenzijn met familie, het koude vriesweer en de warmte van de houtkachel, van de versieringen, de lichtjes overal, de geur van een torenhoge goed gevulde kerstboom (het liefst met echte kaarsjes), de lucht van heerlijk eten en glühwein, de kerstmuziek, het maken van de kerstkoekjes, de stemmige films in de bioscoop, de lachende mensen, de mooi ingepakte cadeaus. Ik hou ervan als mensen vertragen en lang genoeg pauze nemen, om extra lief te zijn voor hun buren en vrienden.

Ik ben dol op de goodwill van medemensen die de kwetsbare boodschap overbrengen dat we van elkaar mogen houden, dat er vrede kan bestaat tussen iedereen, en van hen, die verbazingwekkende liefde tentoonspreiden en nieuwe momenten creëren om te onthouden. Van de beloftes om het volgend jaar anders te doen, mensen die geld geven aan daklozen en ze ineens (na een heel jaar) zien staan voor de deuren van de supermarkt.

Net als voorgaande jaren is er vrijwel iedere dag iets te doen... Het glazen huis (chapeau!), Het kerstcircus, de lucht van zoete popcorn, een winterevent, een walking diner, een kerstfilm, gevulde kerstkalkoen, en de eeuwenoude tradities om met zijn allen zij aan zij de kerstmis bij te wonen. Het is echt mind-blowing…. 

ALLEEN, waarom voelt het dan niet zo? Als ik een ding heb geleerd is het  wel dat dit soort dingen niet vanzelf gaat. Buiten dat het bakken geld kost, vergt het veel planning, coördinatie en moeten!
En als ik ergens niet tegen kan dan is het moeten. Moeten vieren, moeten voelen, gezellig moeten zijn… Het is als een dure champagne drinken. Neem er een vette oliebol bij en de bubbels slaan dood.

Wat mankeert mij, dat ik niet kan genieten van dit gezamenlijke feest? Misschien dat het komt omdat het niet voelt als delen, maar als opsmuk en eenzaamheid. Een misplaats gevoel van welvaart, en van naastenliefde. Ik voel me deze dagen altijd een beetje ‘het meisje-met-de-zwavelstokjes.’ Een syndroom dat ik ooit heb opgelopen, omdat ik jarig ben met de kerst. Was Kerst niet het feest van het licht, van vrede, verdraagzaamheid en van liefde? Ik ben niet gelovig, maar waar is die gedachte gebleven? Nog niet zo lang geleden was er licht (en dan niet de hoeveel lichtjes die we in de boom hebben hangen, of aan de buitengevel) maar het licht dat we voor een ander kunnen zijn? Het verspreiden van vreugde dat niet over hebben gaat, maar over houden van, en vrede?

Ik besluit voor sluitingstijd nog even naar het naastgelegen dorp te gaan om een boodschap te doen. Als ik in hoog tempo de hoek om stuif, struikel ik bijna over een klein jochie dat met zijn neus tegen de etalage gedrukt staat. Hij kijkt verbaasd omhoog.
“Waarom ren je zo?” vraagt hij. Nog voor ik antwoord kan geven, pakt hij mijn hand en wijst naar het plein. “Maar zo zie je de kerstbomen toch helemaal niet? Heb je de lichtjes wel gezien? Mooi he?!” Zijn ogen twinkelen. De kleine kerstelf laat mijn hand los en huppelt honderduit kletsend voor zijn vader uit. Ik kijk ze glimlachend na.

Als ik klaar ben met boodschappen loop ik nog even het plein op en blijf bij de kerstbomen staan. Mijn ogen volgen de lichtjes . Soms is een kerstboodschap simpeler dan je denkt. Het kerstkind in mij  juicht.

 

 

Ik wens iedereen heel fijne dagen toe en hoop jullie allemaal volgend jaar weer te zien. Vergeet niet om af en toe even stil te staan en om je heen te kijken.

 

Liefs,

Linda de Jong

21- 12- 2016

 

Meer lezen van Linda?


Reacties

Plaats jij de eerste reactie?

Je moet inloggen voor het plaatsen van een reactie Log in of Word lid a.u.b.!