HappyMOMs - Moeder in het middelpunt

Sommige reacties bij foto's of verhalen doen je hart smelten en ontroeren. 
Andere maken een gevoel in je wakker, dat lang opgesloten zat. 

Als klein meisje was ik gek op sprookjes, het kon me niet lang genoeg duren. De verhalen ademden een sfeer van nostalgie en geluk uit, met natuurlijk een goede afloop want ze leefden immers lang en gelukkig. Geboren op tweede kerstdag, ben ik een echt kerstkind, altijd vol verwachtingen en altijd op zoek naar de magie van kerst.

Kerstnacht liep ik steevast blootsvoets de trap af naar beneden. In mijn witte nachtjaponnetje kon ik uren uit het raam turen, naar de magische sterrenhemel en de lichtjes in de bomen. Hopend dat alles goed zou komen. Op zoek naar warmte en troost waren mijn verwachtingen hooggespannen. Ik hoefde geen dure cadeautjes, maar droomde van liefde en vrede. 

Als jong meisje, liep ik over van optimisme. Lang kon ik niet boos zijn en dat was maar goed ook, want ik had heel veel redenen om boos te zijn. Boos op mijn ouders omdat ze zo vroeg uit elkaar gingen. Boos op mijn vader omdat hij daar direct  schuld aan had. Boos op de dokter omdat hij mijn moeder niet kon genezen en ze gewoon op haar veertigste dood ging, terwijl hij zei dat het allemaal mee viel en tenslotte ook boos op mijn zus omdat ze altijd overal voor weg liep en mij er alleen voor liet staan. Volgens therapeuten moest ik vooral boos zijn op mijn moeder, omdat ze me achter liet in een onveilige wereld en dat nu eenmaal zo werkt in een kindergeest. Tja, dat was ik nou weer niet, wel heel verdrietig. En dat de wereld niet was wat het beloofde, wist ik daarvoor ook al. Boos omdat we na het overlijden van mijn moeder bij verre familie terecht  kwamen in een onbekende stad. Om daarna nog veel bozer te worden omdat we nog geen vijf jaar later opnieuw op straat stonden en geen plek hadden om naar toe te gaan.
Kun je het je voorstellen? In een land als Nederland. Een kind hoort toch veilig te zijn en een thuis te hebben? Soms voelde ik me net dat kleine meisje uit het sprookje met de zwavelstokjes.

Gelukkig geloof ik nog steeds in sprookjes, in de magie van kerstavond en het goede in de mens. 
's Nachts wanneer ik de slaap niet kan vatten, loop ik blootsvoets in mijn nachtjapon naar beneden en kijk urenlang uit het raam naar de sterrenhemel, dromend over geluk en wat dat nu eigenlijk is. Mooie waardevolle momenten, die je moet plukken als ze rijp zijn. Als een ijsbloem op het raam. Het heeft geen zin om te bedenken hoe je hem  kan bewaren. Waardevoller is het afwachten op een nieuwe bloem, die nog bijzonderder en mooier is dan de vorige. 

Linda de Jong

Meer lezen?

Onmacht

Nachtwacht