Follow us:

Moeder zijn / HappyMOMs columnisten

Column Stephan: HSP

Vandaag geen moederblog, maar Stephan, getrouwd en vader van drie kinderen. Hij vindt het leuk om zijn mijn ervaringen op te schrijven en met jullie te delen. Met een zoon in de puberteit, een dochter met HSP en een andere dochter met een taalontwikkelingsstoornis (TOS), zal het aan inspiratie niet ontbreken.

Hoi, ik heet dus Stephan. Ja, ik weet het, voor deze naam zou ik zelf ook nooit gekozen hebben. Ik kan er ook niks aan doen dat 42 jaar geleden dit gewoon een hele populaire naam was. Maar het kan altijd erger, want als ik een meisje was geweest zou ik me nu moeten voorstellen als Jannie.

Mijn dochter is een HSP’er. Dat staat voor High Sensitive Person. Dat houdt in dat ze meer dan gemiddeld gevoelig is voor indrukken en prikkels en dat ze meer signalen en details opmerkt. Wanneer ze blij is, is ze ook echt blij. Maar als ze boos is, ja, dan is ze dus echt boos. Dat komt omdat zij dit soort emoties veel intenser beleeft dan de gemiddelde mens. Overigens zit tussen blij en boos maar een splitsecond, de tussenliggende ruimte is minimaal. Eén verkeerde opmerking (ik maak er genoeg) of kleine tegenslag en haar humeur kan omslaan zoals het weer dat in Nederland soms ook doet.

Isa kan in haar hoofd van kleine pijntjes grote aandoeningen maken. Zoals men vroeger bang was dat de hemel naar beneden zou vallen, is zij bang van een steek van de zon of de slag van regen. Een splinter in haar been komt voor haar overeen als een dubbele beenbreuk, zij reageert daar heel heftig op. Boekjes lezen vindt ze geweldig, ze kan daar helemaal in opgaan. Na het lezen komt ze de ene keer als Sneeuwwitje en de andere keer als Elsa verkleed de woonkamer binnenlopen. Laatst liet ze een dik boekje zien met een kruis erop. Of ze die mocht lezen. Dat heb ik maar niet gedaan, want straks komt ze nog verkleed in een wit gewaad en doet ze net of ze Jezus is.

Zoals ik al eerder zei, kinderen met HSP hebben oog voor detail. Verwissel twee plantjes op de vensterbank van plaats, dan zal mijn dochter dat gelijk in de gaten hebben. Of nog leuker, zet op een schaal waxinelichtjes er eentje bij, dan ziet ze onmiddellijk dat het patroon niet meer klopt. Het is soms best lastig. Het zou makkelijker zijn geweest als we er een boekje bij hadden gekregen waarin stapsgewijs staat beschreven hoe we dit kunnen aanpakken.

Er is een heel proces aan vooraf gegaan voordat we erachter kwamen dat Isa een HSP’er is. Mijn vrouw liep wel al vanaf de geboorte met het idee dat onze dochter 'anders' was dan andere kinderen. Isa was als baby heel serieus en lachte nauwelijks. Ze had ook altijd last van jeuk en krabde haar hele huid kapot, over haar vreemde ontlasting nog maar te zwijgen. De eindeloze bezoekjes aan de huisarts boden geen soelaas.

Uit wanhoop zijn we op een gegeven moment bij een soort van allergieëndokter terechtgekomen. Niet zomaar een dokter, nee zo’n dokter die je handen vastpakt en via bovennatuurlijke krachten een diagnose kan vaststellen. Of met naaldjes gaatjes in je lichaam prikt. Brr. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet echt vertrouwen heb in de alternatieve geneeskunde​. Ik vind het maar eng. Ze praten tegen je op een manier waar ik kippenvel van krijg. Maar ja, in een huwelijk neem je beslissingen nu eenmaal met z'n tweeën. In het kader van: alles voor je kind.

Eigenlijk heet ze Dr. Kramer, maar uit privacy redenen noem ik haar maar even Dr. K. Wakzalver heeft Isa 'getest' en daar kwam uit dat ze allergisch was voor eigenlijk alles wat met voedsel te maken had. Als we ons aan het voorgeschreven dieet hadden gehouden, was ze nou waarschijnlijk overleden aan een voedseltekort. Dat ging het dus niet worden. Na een week lag er wel een acceptgiro op de deurmat, of we even 580 euro wilden overmaken. Ik heb de testresultaten in de prullenbak geflikkerd, alsook de rekening...

We hebben toen besloten haar eetpatroon iets aan te passen. Dus: minder suiker, minder zuivelproducten, minder chocolade en bepaalde broodsoorten hebben we geweerd. Het gaat nu een stuk beter met Isa en het krabben is veel minder geworden. Ze is nog jong, dus er is wellicht een kans dat ze eroverheen groeit.

Waar wij dachten dat het een met het ander te maken had, blijken het dus twee totaal verschillende dingen te zijn. Het voelt soms alsof we een paar jaar de plank hebben misgeslagen. Over het algemeen denken we wel dat Isa gelukkig is, al doet ze door haar gedrag soms anders geloven. Tijdens een uitbarsting zullen we ons proberen te verplaatsen in haar hoofd. Dit zodat we haar dan hopelijk kunnen begrijpen en dat ze weet dat ze er niet alleen voor staat. Klinkt dit allemaal herkenbaar? Google het eens voor de grap, tenminste als je tijd hebt. Wellicht gaat er een wereld voor je open.

 

06-06-2017
© SStoop

Reacties

Linda
Auteur: Linda | Geplaatst op: dinsdag, juni 6, 2017 21:53
Leuk dat je de spits afbijt Stephan, eindelijk eens een vader aan het woord :) En niets mis met de naam! Blij dat het inmiddels beter gaat met Isa. Altijd goed om je gevoel te volgen.
Je moet inloggen voor het plaatsen van een reactie Log in of Word lid a.u.b.!