Moeder zijn - Mama-columnistes - Column van Karina: Onbetaalbare moeder momentjes.

Moeder zijn / Mama-columnistes

Column van Karina: Onbetaalbare moeder momentjes. (0) Reacties | Stuur dit artikel door! | Print

Karina Andeweg, moeder van twee kinderen ( Ruud (8) en Maaike (4) ) is getrouwd met Martijn (al sinds 2001) en is ons Happymoms columniste. Lees hier haar column : Onbetaalbare moeder momentjes.

Het is tegenwoordig iedere morgen raak. Dan gaat uiterst voorzichtig de slaapkamerdeur open en sluipt dochter voorzichtig naar binnen. Vervolgens gaat ze even zwijgend naast me staan en als ik niets zeg dan fluistert ze voorzichtig: 'Mama...'

Ze hoeft haar zin niet af te maken, meestal hoeft ze helemaal niets te zeggen maar sla ik uitnodigend het dekbed opzij zodat ze erbij kan kruipen. Uiterst voorzichtig kruipt ze dan naast me met haar knuffel in haar knuisten in afwachting van de wekker die ieder moment af kan gaan. Ik geniet intens van deze intieme momentjes en gezien het feit dat ze het iedere morgen herhaalt denk ik dat, dat ook voor haar geldt.

Het komt ook wel eens voor dat ze weer terug naar haar eigen bed gestuurd wordt maar dat is eigenlijk alleen zo als ze midden in de nacht naast mijn bed staat. Want klokkijken kan ze nog niet en tegenwoordig is het 's morgens zo akelig lang donker dat voor haar het verschil tussen nacht of ochtend niet te zien is. Zij gaat ervan uit dat als ze wakker wordt het ochtend is. Straks als de dagen weer gaan lengen kan ik haar vertellen dat het eerst licht moet zijn voor ze erbij mag komen liggen maar dat duurt voorlopig nog wel even.

Het is ook wel eens voorgekomen dat ik haar al naast me had gelegd in de veronderstelling dat het ochtend was. Dat ze zich al lekker tegen me aan had genesteld en ik daarna pas op de klok keek. Tja, dan kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen om haar terug te sturen en laat ik haar maar liggen. Echt comfortabel is het niet want madam mag dan klein van stuk zijn, ze neemt minstens zoveel ruimte in beslag als een grote en schroomt zich niet om geïrriteerd te klagen als ze vindt dat er te weinig ruimte voor haar is.

Maar los van deze sporadische misrekeningen in tijd en het afzien wat erop volgt kan ik intens genieten van de knusse ochtenden met mijn dochter. Eerst nog even doezelen om vervolgens het kussen rechtop te zetten en gezellig samen en tegen elkaar aan naar het ontbijtnieuws te kijken. Wat wil een mens nog meer, moeder zijn is zonder twijfel het aller mooiste beroep van de wereld. Dit soort onbetaalbare moeder momentjes, daar kan al het geld van de wereld niet aan tippen.