Follow us:

Moeder zijn / HappyMOMs columnisten

Column Wendy Cools: Hij maakt het verschil.

Wendy, 37 jaar, is woonachtig in Woerden, 3 dagen werkzaam als (alles behalve saaie) ambtenaar, en (meestal) een happy single mom. Ze deelt haar nederige stulpje, met zoon Renzo en haar tweeling; Timo en Luna.

Vrijdag startte voor een groot deel van Nederland, de zomervakantie. Niet alleen de kinderen keken hier naar uit (de vermoeidheid begon zichtbaar toe te slaan, en de lontjes werden steeds korter), ook ik had even een break nodig van alles wat met school te maken had, maar er was 1 ding wat ik moeilijk vond; afscheid nemen van hem, een fantastische leraar.

Tegenwoordig is het heel normaal dat je aan het einde van het schooljaar, de leerkracht van je kind(eren), eens flink in het zonnetje zet. Oké, niet iedereen vindt het nodig; “het is toch hun werk”, maar ik vind het wel nodig, want hoewel dat misschien zo is, nemen ze toch als jij je kind afzet op school, een belangrijke taak over; het leveren van een grote bijdrage aan de ontwikkeling van jouw kind.

Oké, even een geheimpje tussendoor; ik heb altijd leerkracht willen worden, het leek me fantastisch om de “zwakke” sterker te maken, om kinderen te laten zijn, wie ze zijn, om een vertrouwensband op te bouwen, om kinderen zelfvertrouwen te geven indien ze dit niet hebben. Het leek mij mooi, en dankbaar werk, maar is het echter wel zo dankbaar?

Een gemiddelde klas telt ongeveer 25 kinderen, vaak nog meer. Ieder kind heeft zijn/haar gebruiksaanwijzing. Je geeft niet alleen les, je moet de orde bewaren (en daar heb ik met drie kinderen al moeite mee zo nu en dan) je moet het kind een veilige plek bieden. Ik vind het nogal niet wat, om nog maar niet te spreken over kinderen met een “beperking”. Het is leuk bedacht hoor; dat passend onderwijs, maar hoe kun je van een “gewone” leraar, nu ook nog verwachten dat ze deze kinderen snappen en kunnen voldoen aan de (onderwijs)behoefte van dit kind.

Als je zelf een kind met een beperking thuis hebt ( beperking klinkt overigens negatief, maar zo bedoel ik het niet), dan weet je als ouder dat de leerkracht die voor de klas van jouw kind staat, van grote invloed is. Want wat is er erger voor een kind, dan niet gezien of gehoord te worden, om niet begrepen te worden, of om als lastig te worden gezien.

Mijn oudste zoon had zo’n fantastische leraar dit schooljaar. Echt, die jongen (pas 24) verdient een standbeeld. Vanaf de allereerste dag hadden hij en mijn zoon een klik. Ik zag mijn zoon opbloeien, hij werd gezien en gehoord, zijn werkhouding veranderde positief en zelfs zijn cijfers gingen gestaag omhoog. Als er een opdracht was, die niet geschikt was voor mijn zoon, dan verzon hij een alternatief. Hij heeft er alles aan gedaan om hem een fantastisch schooljaar te bieden. Dat mijn zoon volgend schooljaar naar Speciaal Onderwijs gaat, heeft niets met hem te maken, sterker nog, mede dankzij hem staat mijn zoon nu vol zelfvertrouwen in het leven en geloofd hij in zichzelf, en zijn kunnen.

Ja, zo’n leerkracht wilde ik ook zijn; hij maakt het verschil voor al zijn toekomstige leerlingen. Bedankt leerkrachten, voor jullie inzet en eindeloze geduld. Als iemand vakantie verdiend, zijn jullie het wel! Fijne vakantie!

 

di 18-07-2017
Wendy Cools

 

Meer lezen van Wendy? 

 

Reacties

Plaats jij de eerste reactie?

Je moet inloggen voor het plaatsen van een reactie Log in of Word lid a.u.b.!