Follow us:

Moeder zijn / HappyMOMs columnisten

Column Wendy Cools: Sinterklaas kapoentje…

Wendy, 36 jaar, is woonachtig in Woerden, 3 dagen werkzaam als (alles behalve saaie) ambtenaar, en (meestal) een happy single mom. Ze deelt haar nederige stulpje, met zoon Renzo en haar tweeling; Timo en Luna.

Ruim twee weken geleden was het weer zover; duizenden ouders stonden met hun kinderen, blauwbekkend langs de waterkant om de Goedheiligman, zijn vertrouwde schimmel, en de pieten (in wat voor vorm dan ook) te verwelkomen, toen deze officieel voet aan wal zette in Maassluis. Een spannende periode voor onze kindertjes is weer aangebroken, en daarbij ook de slapeloze nachten voor ons als ouders. Want ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar de onrust, en de spanning is goed te voelen in huis.

Ondanks dat ik meer van de kerst hou, heeft het toch wat; de intocht, het sinterklaasjournaal wat elke dag gekeken moet worden, het zetten van de schoenen, en natuurlijk pakjesavond. Maar sinds wanneer wordt er eigenlijk Sinterklaas gevierd? Nou, dit folkloristische kinderfeest, stamt al vanuit minstens de 15e eeuw.

Ik neem jullie even mee een stukje de geschiedenis in
want wisten jullie, dat dus vanaf minstens de 15e eeuw, de schoen al wordt gezet? Echter werden de schoentjes toen niet onder warme kacheltjes geplaatst, en gezongen werd er ook nog niet. Nee, de schoentjes werden in de kerk gezet. De opbrengst was voor de armen, wat op 6 december onder hen verdeeld werd op de officiële sterfdag van de Heilige Nicolaas. Nou, weten jullie dat ook weer, het zal maar net een triviantvraag zijn!

In mijn gezin kennen twee van de drie inmiddels het geheim van Sinterklaas, dus we zetten nog fanatiek de schoentjes. Tijdens het zingen van die oh zo vervelende sinterklaasliedjes, bedenk ik mij ineens, dat ik de wortels en suikerklontjes vergeten ben in huis te halen. Soms zijn ze nog zo goedgelovig, dus; “ja, echt kinderen, aubergine en courgette vinden paarden ook heel lekker”, en “laten we het paard maar zoetjes geven, dat kan echt prima” Nadat de keeltjes inmiddels schoor zijn geworden van het zingen, is het “alleen’ nog wachten totdat ze slapen. En ja, dat kan heel lang duren op dit soort avonden. Uiteindelijk worden de schoentjes gevuld, wat pepernoten worden her en der door de kamer gesmeten, wat overigens niet fijn is als je daar s’ morgens met je blote voeten op gaat staan, en een briefje van de Sint dat ze toch echt wel een beetje minder ruzie moeten maken ( zo niet pedagogisch verantwoord) wordt bij de schoenen gelegd. Ik kan zo intens genieten de volgende morgen van die glunderende en verwachtingsvolle gezichtjes.

De weg naar pakjesavond; al weken zijn de enige boeken die ze hier lezen, de speelgoedboeken. Elke dag is hun lijstje langer, of weer aangepast. Na het geven van een deadline, de Sint heeft ook tijd nodig om te shoppen tenslotte, niet dat ik daar aan doe, zie vorige column, ben ik na een ochtendje klikken met de muis, in het bezit van toch teveel cadeautjes. Ach, volgend jaar geloven ze niet meer, en verwennen vind ik nou eenmaal leuk.

Ik ben benieuwd of de Sint zijn werk goed heeft gedaan dit jaar, maar dat zie ik snel genoeg. Ik wens iedereen een warme, en gezellige pakjesavond toe.

 

29 november 2016, 
Wendy Cools

 

 

Meer lezen van Wendy?

  •  

 

 

  •  

 

Reacties

Linda
Auteur: Linda | Geplaatst op: dinsdag, november 29, 2016 13:24
Haha, zoetjes...laat Sinterklaas het maar niet horen! Probeer is een lekker appeltje ±'
Je moet inloggen voor het plaatsen van een reactie Log in of Word lid a.u.b.!