Follow us:

Moeder zijn / HappyMOMs columnisten

Column Wendy Cools: Zwembad perikelen

Wendy, 37 jaar, is woonachtig in Woerden, 3 dagen werkzaam als (alles behalve saaie) ambtenaar, en (meestal) een happy single mom. Ze deelt haar nederige stulpje, met zoon Renzo en haar tweeling; Timo en Luna.

Als je kinderen krijgt, weet je dat er momenten komen, waarin je als ouder echt aan de bak moet, en dan heb ik het niet over opvoeden, want daar begin je natuurlijk al direct mee, maar zo tussen de 2 en 3 jaar begin je met zindelijkheidstraining. Als je dat met goed gevolg hebt afgerond, dan is het de bedoeling dat je kinderen zonder zijwieltjes gaan leren fietsen. Daarna staat er een nieuwe uitdaging voor je klaar; zwemles. Dit ligt aan het kind wanneer de tijd er rijp voor is, maar je komt er niet onderuit.

Door omstandigheden waren mijn kids relatief laat, en zo startte deze uitdaging voor mij zo’n  anderhalf jaar geleden; drie kinderen tegelijk op zwemles. Naast dat dat elke vier weken een rib uit mijn lijf kost (slank worden ho maar), en ze op twee verschillende dagen zwemmen, vind ik het gewoon niet zo leuk (understatement). Want waar ik me zo over verbaasde toen ik de wereld van zwemmoeders binnen trad, is dat er gewoon “clubjes” zijn. Ik kan ze het beste onderverdelen in de volgende categorieën:

De (op het oog) perfecte moeders, die tegen hun kindertjes die moeten wachten met hoge stem zeggen; “oh wat doe jij dat puzzelstukje goed neerleggen, of nee niet meer uit het flesje drinken he, dat is zoooo slecht voor je tandjes” Ik zweer het, volgens mij zijn ze allemaal werkzaam bij het consternatiebureau; zo overdreven.

Dan heb je het clubje dat vindt dat het belachelijk is dat hun kind nog maar in badje 2 zwemt, terwijl het allang naar badje 4 had gekund. Sterker nog, het kind had al af kunnen zwemmen in hun ogen, en dit dan iedere week herhalen! Uiteraard is de zwemjuf hier toch echt debet aan, tuurlijk!

En dan het clubje moeders waar ik mijzelf onder schaar; die af en toe een blik in het zwembad werpt, om te zien of kindlief al progressie heeft geboekt, een duim omhoog steekt na een perfecte duik op handen en knieën, maar er voornamelijk zit, om even te genieten van een kop koffie of thee in alle rust.

Altijd veel te snel is de tijd weer om, dus voor je het weet begeef je je vol frisse tegenzin weer naar dat vieze, benauwde kippenhok, waar de oververhitte moeders met handdoekjes klaar zitten. Ik weet dat jij het stiekem ook doet, want worden we allemaal niet blij als onze kids met een wapperend briefje komen aanzetten? Want, dat betekent nieuws, en nieuws betekent over het algemeen vooruitgang, en voortuitgang betekent dat de datum van afzwemmen in de buurt komt!

Oké oké, ik weet het, ieder kind is anders, en ieder kind doet het op zijn of haar tempo, en daar is ook helemaal niets mis mee, maar soms hè...., dan wil ik ook zo graag een briefje zien.

Nederland is nou eenmaal een waterland, en het is gewoon heel erg belangrijk dat kinderen zich kunnen redden in het water. Ik heb daar uiteraard al mijn zwemlesfrustratie momentjes voor over, maar een turbocursus was achteraf misschien, toch niet zo’n heel slecht idee geweest.

 

 

18 mei ’17

Wendy Cools 

Reacties

Plaats jij de eerste reactie?

Je moet inloggen voor het plaatsen van een reactie Log in of Word lid a.u.b.!