Moeder zijn - Mama-columnistes - inspirerende-vrouw-interview-met-katja-gebbink

Moeder zijn / Mama-columnistes

Inspirerende vrouw: Interview met Katja Gebbink (0) Reacties | Stuur dit artikel door! | Print

Terwijl de middagzon een prachtig spel speelt met de bladeren van de leilindes, blader ik door de twee boeken van katja Gebbink, waarmee ze onlangs debuteerde. De cover van de dichtbundel Over de liefde enzo glanst in mijn handen en ik betrap mezelf erop, dat ik terwijl ik het verhaal overdenk, ontroerd naar de foto blijf kijken.

Ik verheug me op het interview met schrijver, dichter en columnist Katja Gebbink. Onthoud die naam goed, want we gaan zeker meer van haar horen!

Wie is Katja Gebbink als ze niet schrijft?

“Als ik niet schrijf, ben ik nog steeds ieder moment van de dag bezig met taal. Het is een tweede natuur. Het gaat altijd maar door. Soms tot ergernis van mezelf. Wakker worden en meteen weer die motor horen ‘aanslaan’. Eigenlijk is het schrijfmechanisme alleen ‘uit’ als ik slaap. Hoewel? Ik word ook vaak wakker met een zin in mijn hoofd of een idee voor een wending in mijn boek. Dat moet ik dan meteen opschrijven op een kladje naast mijn bed. Vermoeiend hè! Maar ik zou met niemand willen ruilen. Als ik schrijf, ben ik zielsgelukkig.”

Om maar meteen een grote vraag te stellen: Wat is de waarheid van het leven? Ben je daar inmiddels achter?

“Wist ik dat, dan zou ik nooit meer schrijven, vrees ik. Als je de ‘waarheid van leven kent’ kun je rustig doodgaan. Nee, ik wil blijven zoeken! Dat maakt het leven boeiend en interessant. Zonder die zoektocht zou het saai zijn. Ik wil diep gaan en ervaren. Soms kan ik met jaloezie kijken naar mensen die een strak en gekaderd leven leiden. Dat lijkt mij erg rustgevend. Alleen duurt die jaloezie nooit lang, want dan ren ik alweer door op mijn eigen grillige, gepassioneerde en onstuimig wijze. Ik heb me erbij neergelegd. dat ik nooit een ordentelijk persoon zal worden met een keurige baan van negen tot vijf. Onmogelijk. Laat mij maar schrijven en zoeken in de kantlijnen van het leven.”

Van welk persoon in je leven heb je het meeste geleerd?

“Oei, dat is een mooie vraag. Ik denk van mijn vier kinderen. Zij zijn wijs en houden mij vrijwel dagelijks een spiegel voor. Kinderen laten je onomwonden zien wie je bent. Dat is fijn en soms confronterend. Die open ziel, nog niet zo gepantserd als die van een volwassene. Goudeerlijk. Kinderen zijn de wijsten op deze wereld.”

Weet je nog wat het eerste echte verhaal is dat je hebt geschreven en waar dat over ging?

“Dat moet een gedicht geweest zijn. Mijn moeder werd weleens een beetje bang van mijn schrijfsels. Zo’n klein meisje en dan zulke grote woorden. Ik was een soort veertiger in een kinderlijf. Vandaar dat ik nu ook in perfecte balans ben. Ik ben nu mijn leeftijd, haha. Ik geloof ook wel dat het heftig is voor een moeder, zo’n dromerig, poëtisch kind. Hoewel mijn kinderen ook vaak laten zien dat er mooie, oude zielen in hen huizen. Door virtuoos piano te spelen bijvoorbeeld, of een schilderij te maken waar je kippenvel van krijgt, of gewoon simpelweg door pure gedachten te delen....”

In het boek De ontmoeting staat de strijd tussen hoofd en hart centraal. Wat is voor jou leidend als je een beslissing neemt?

“Beslissingen neem ik altijd op gevoel. Sterker nog ik zie ze vaak over de tijd heen. Dan ben ik eigenlijk al in de toekomst en kijk ik vanaf dat moment terug naar de stapjes die er voor nodig zijn om bij het doel te komen. Klinkt dat vaag? Vast. Ik zal het uitleggen; ik heb een beeld in mijn hoofd of een sfeer en weet dat die past bij een gebeurtenis. Bijvoorbeeld bij mijn boeken. Ook al komt mijn werkwijze op anderen misschien erg chaotisch en ongestructureerd over, ik weet zelf waar ik wil uitkomen en vooral ook hoe. Het is een beproefd en heel werkzaam mechanisme om je dromen na te jagen! Leef je dromen! Iedereen kan het.”

Is het boek misschien autobiografisch?

“Het verhaal in De ontmoeting mag deels verzonnen zijn, maar de essentie is iets van mij. En dat hoeven niet eens de feiten te zijn. Feiten kun je verzinnen. Gevoelens niet! Voor mij is schrijven pure emotie. Ook in mijn tweede roman Vluchtoord zit veel van mijzelf, al staat het toch wel wat verder van mij af dan mijn debuutroman.”

Wanneer we vertellen, komen herinneringen in ons op van het verleden. Hoe verhouden verleden en heden zich?

“Voor mij bedoel je? Ik wist als kind al dat ik zou gaan schrijven. Daar was geen twijfel over. Alleen moest ik rijpen. En dat is versneld doordat ik twaalf jaar voor de kinderen ben thuis gebleven. Ik heb mezelf weggecijferd toen ze klein waren. Dat zie ik achteraf als stilstaand water. Het heeft de kinderen destijds gegeven wat ze nodig hadden, maar nu mag het allemaal wat meer gaan stromen. Ik heb er flink voor moeten knokken om de vrijheid te krijgen die bij een werkend leven hoort. De kinderen waren gewend dat ik er voor iedere scheet was. Nu ze groter worden en hun vleugels uitslaan, kan ik zelf ook groeien en mijn plek innemen en zijn we trots op elkaar. De balans is hersteld! We doen nu allemaal waar we goed in zijn. Dat vind ik belangrijk.”

Waarom meteen een roman en een dichtbundel samen? Het valt me op dat vragen aan jou, steeds meer vragen oproept.

“Dat ontstond gewoon zo. Ik heb ze tegelijk geschreven. En het was ook logisch ze tegelijk uit te geven. Je zou de boeken eigenlijk als duo moeten zien. Ze kunnen zonder elkaar, maar zijn in feite een koppel.”

Wie is Bieke voor jou, behalve dat ze de hoofdpersoon uit je roman is?

”Bieke lijkt op mij. Ze denkt zoals ik. Ze handelt zo. En toch is ze in de het boek een heel eigen leven gaan leven. En losgekomen van wie ik ben als schrijver. Ik heb geput uit eigen gevoel en Bieke laten zijn wie ze is, namelijk de hoofdpersoon van een verhaal. Nu het boek klaar is heb ik me ook weer langzaam losgemaakt van Bieke. Ik sta weer op mezelf. Dat is fijn en nodig ook voor mijn nieuwe personages uit de roman Vluchtoord waar ik momenteel aan werk. Die personages mogen dan weer voor een tijd mijn gedachten overnemen. Dat is het allermooiste wat er is. Een tijdlang een ander zijn.”

Hoe belangrijk is liefde in jouw leven en wat brengt het je? Je uitgeverij heet vast niet voor niets Lidenskap (wat passie betekent in het Noors.) Lacht daarbij aanstekelijk.

“Leven is liefde, liefde is leven. Ik gebruik deze zinnetjes vaak. Liefde is groter dan die tussen man en vrouw. Het is ook een bloem in de tuin, een roodborst voor het raam of je hond met zijn kop op je been. Het kan zelfs een blik zijn van iemand die je passeert. Mijn drijfveer is passie. Doe waar je goed in bent en zet door. Ook als anderen je ontmoedigen of proberen tegen te houden. Loop je eigen weg! Altijd….”

Je schrijft heel openlijk over gevoelens en seks. Zijn er ook onderwerpen of thema’s die voor jou taboe zijn?

“Nee, taboes ken ik niet. Ieder onderwerp is voor mij in principe bespreekbaar. Natuurlijk ben je kwetsbaar als schrijver. En je moet ook niet bang zijn voor lezers die denken dat JIJ het bent in je roman, want dan doen de meesten toch wel..... En het went, kan ik zeggen. Voor mezelf houd ik altijd voor ogen: Ik ben niet mijn boek, het boek is geschreven door mij!”

En dan al weer de laatste vraag. Wat doe je over tien jaar?

“Over tien jaar ben ik vele romans en dichtbundels verder. Heb ik naam en publiek opgebouwd. Mensen blijven vangen met woorden, ze ademloos laten lezen. Iets doorgeven. Gedachten, gevoelens, denkbeelden. En groter worden, groeien, steeds beter worden. Dat is mijn doel!”

***

Interview: Linda de Jong

* De foto's uit het interview zijn gemaakt door Govert de Roos en zijn eigendom en mogen niet worden gekopieerd of gebruikt zonder toestemming!