- je-kind-verliezen

Als je een kind verliest Stuur dit artikel door! | Print

De angst van iedere ouder: je kind verliezen. Of het nu een baby is, of een teenager, zo hoort het gewoon niet te gaan. Als ouder overleef je je kinderen niet. Althans, dat hoop je, als ouder. Je ziet en hoort het overal om je heen; jongeren die verongelukt zijn, of ineens ernstig ziek zijn geworden en daar niet meer van herstellen. Niet te vergeten de jongens en meisjes die via het leger zijn uitgezonden en daar helaas niet meer levend van terugkeren. Je moet er niet aan denken.

Hieronder vertelt onze deskundige Counselor Françoise Vaal over het rouwproces.

Het rouwproces in werking

Als het nieuws net is gebracht zullen sommigen in hun schulp kruipen. Anderen zitten stil in een hoekje om het vreselijke nieuws te kunnen bevatten. Sommigen moeten het juist aan iedereen meedelen omdat ze het zelf nog niet kunnen geloven. In de allereerst fase beleeft iedere ouder het ongeloof: dit kan niet waar zijn! De eerste tekenen van verdriet zijn meestal snel zichtbaar, maar het ongeloof voert de boventoon.

Bewust wording

Pas als je het slechte nieuws echt bewust wordt, komt het intense verdriet. Bijvoorbeeld als je als ouder je kind, in het ergste geval, moet identificeren in het mortuarium, of je ziet het opgebaard liggen. Dan pas kunnen je hersenen er niet meer onderuit: het is echt waar. Het verlies wordt duidelijk. Er is je iets afgenomen, iets wat je zelf op de wereld hebt gezet, waar je met heel je hart al je liefde aan hebt gegeven, veel voor opzij gezet hebt, tijd in hebt geïnvesteerd en last but not least: liefde van hebt teruggekregen. Het is je afgenomen. Je hebt het verloren. Het besef hiervan is het echte verdriet. Hoe lang deze fase duurt is voor iedereen verschillend dit hangt geheel af van het moment van acceptatie. Je accepteert het verlies en dat het nooit meer zal worden zoals het was. Pas dan durf je voorzichtig naar de nieuwe toekomst, zonder je kind, te kijken.

Maar hoe kom je in deze fase van acceptatie?

Sommigen lukt het nooit en blijven hangen in de verdrietfase. Zij kunnen niet accepteren wat hen is overkomen en willen of kunnen gewoonweg niet verder kijken. Eigenlijk ontkennen ze het liefst dat het leven doorgaat. Acceptatie of ermee om leren gaan, kan voor iedereen anders zijn. De één doet dit door extra hard te werken en zo de aandacht op iets anders te vestigen (en daarmee de nadruk te leggen op het feit dat het leven doorgaat), de ander moet er veel over praten en huilen en het verhaal keer op keer vertellen. Weer een ander schrijft het van zich af, of staat iedere dag bij het graf. Weer anderen hebben een laatste boodschap nodig van de overledene voordat ze verder kunnen en maken gebruik van mediums zoals Char of Derek Ogilvie.
De kunst is dus om voor jezelf uit te vinden wat het beste voor je werkt. Schrijf je normaal al veel, doe dat dan nu ook. Praat je het liefst over je gevoel en verdriet, zoek een vriendin op of ga in een rouwgespreksgroep waar mensen met dezelfde problematiek bijeenkomen. Dat kan enorme steun en begrip geven. Onderneem iets waar je je goed bij voelt.

Onbegrip

Soms lopen rouwende mensen tegen onbegrip aan in hun naaste omgeving. Ze willen er niet meer over praten en vinden dat je moet doorgaan met leven. Dat is natuurlijk ook zo, maar je bent wellicht nog niet zover. Word dan niet boos op je omgeving, zij zijn gewoon al verder dan jij. Veroordeel ze daar niet om. Het is ook geen desinteresse, besef dat zij het op hun manier doen, in hun tempo. Maak gebruik van een rouwgroep of zoek op een andere manier hulp om verder te komen. Het zou zonde zijn als je een relatieprobleem krijgt door een verschil in tempo van rouwen. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. Doe het op jouw manier.

Françoise Vaal is counsellor en begeleidt mensen bij rouwverwerking. Voor meer informatie kan je een kijkje nemen op haar website: http://www.vaal-counselling.nl/DaviWB/Pagina17.html