• Happy Moms

Ik heb mijn best gedaan

Dit verhaal is geschreven door Happy Mom Jet, lees hier haar bio.


Lief klein ventje, groei je snel groot? Want toen ik de deur achter mij dicht trok, voelde mijn schoenen als lood... Na zijn geboorte stond hij op deze grote gekke wereld al met 3-0 achter. Zijn papa schrok zich een ongeluk van de grote bult op zijn hoofd, hij beschreef het als een hoofd boven op zijn eigen bolletje. Zijn mama moest meegenomen worden omdat zijn huisje er maar niet uit wilde en dus werd deze op de OK verwijderd. Daar lag hij dan bij zijn papa. Helemaal van slag, want wat deed zijn bolletje pijn. En zijn neusje stond scheef omdat hij een sterrenkijkertje was. Ook dat zal veel pijn gedaan moeten hebben.


Om hem in de gaten te houden, sliepen ze nog een nachtje in het ziekenhuis en de volgende dag mochten ze gelukkig lekker naar huis. Op een controle afspraak bij de kinderarts na – hij maakte zich zorgen over zijn aangezicht, meer stond er niet in de papieren - zouden ze eindelijk kunnen gaan genieten. Bij het zien van zijn lieve koppie wist ik genoeg over wat de zorgen zouden zijn. Één dag na zijn thuiskomst vond ik dat hij al aardig geel was. Naast het geelzien, dronk hij ook weinig, sliep hij veel en was hij erg slapjes. Hij leek wel een lappenpopje. Na uitleg aan het gezin over het geelzien, werd er contact opgenomen met de verloskundige. Tot mijn verbazing vond ze het prikken niet nodig en moesten we het nog een dag aankijken. Twee dagen na zijn thuiskomst was hij nog geler. Hij dronk de helft van wat hij moest drinken en spuugde ook veel. Hij zat op 8,5 procent afvallen en zou dus meer moeten drinken wat hij gewoon niet deed. Dit hielp echt niet mee in het groeien en het geelzien. De verloskundige kwam die dag langs om hem dan echt te prikken en zijn bilirubine niveau te checken. Zijn mama zat trots en licht gespannen met de kleine man op haar arm in bed. De kamer was donker doordat alles dichtzat, want wat was het warm die week! De verloskundige zat in de andere hoek van de donkere kamer en beoordeelde vanuit daar dat de ingepakte baby totaal niet geel was en we ons niet zo druk moesten maken. Dat hij weinig dronk was blijkbaar ook normaal Hij was immers 3 kilo, wat tegenwoordig blijkbaar heel klein is. Daar was ik niet van op de hoogte. We moesten het gewoon maar weer een dag aankijken. De kleine man mocht de dag erna gelukkig naar de kinderarts. Je hoopt dat alles goed is maar ergens wilde ik stiekem dat de kinderarts verder zou kijken en wel wat zou vinden. De oorzaak van het slechte drinken, de droge luiers, het overdreven veel slapen en wel groeien. De dag dat het gezin naar de kinderarts moest, gaf ik een lijst mee met gewichten, luiers, flessen, hoelang hij over flessen deed en met opmerkelijk gedrag. Zelf vond ik het zeer opvallend dat de kleine minder dan de helft dronk van wat hij op een dag moest drinken en hier meer dan een uur over deed, wel groeide en ook heel veel sliep. De kinderarts daarentegen vond dat de ouders blij moesten zijn met een baby die zoveel slaapt en gewoon groeit. “Dit is toch wat elke ouder zou willen?” Ze moesten zich niet zo gek laten maken en het van zich af laten glijden. Met dit advies werden ze naar huis gestuurd. Het zat mij uiteraard totaal niet lekker. Omdat ik door niemand serieus genomen werd, had ik elke dag contact met het bureau waar ik werk. In overleg met het gezin heb ik uiteindelijk contact opgenomen met het consultatiebureau, ik heb mijn grote zorgen uitgesproken en gezegd dat er vermoeden was van stille ondervoeding. Stille ondervoeding houdt in dat een kindje weinig eet, lang over de voeding doet, vaak licht tot geconcentreerde luiers heeft, overdreven veel slaapt en wel groeit. Toen ik de kenmerken van stille ondervoeding uitlegde aan het gezin gaven ze aan dat ze alles hiervan herkende in hun pasgeboren kleintje. Ik werd heel blij dat het consultatiebureau direct stappen ondernam en de volgende ochtend het gezin belden om een afspraak te maken.

Deze werd kort na het afsluiten van de zorg gepland. Hoe het verder is afgelopen weet ik niet. Bij het afsluiten van de zorg zat de kleine bijna op geboortegewicht, hij dronk heel slecht, langzaam en weinig. Wat had ik hem die week graag achter in mijn auto gezet en mee naar het ziekenhuis genomen om tegen de artsen te zeggen "Kijk nou naar hem, kijk!"

Ik weet gelukkig dat ik er alles aan heb gedaan. Ik heb ik mijn best gedaan. Ik kan alleen nog maar heel hard hopen dat de rest ook heel erg zijn best gaat doen om dit kleine ventje te helpen. En nu ga ik het proberen van mij af te laten glijden zoals de kinderarts het zo mooi adviseerde aan de ouders.

238 keer bekeken

Ontvang Happy Moms updates

© 2019 by Happy Moms​. Proudly created with mom power