Meld je aan net als 4,832 andere Happy Moms en ontvang elke maand exclusieve content.

  • Echte verhalen van moeders

  • Leer van experts

  • Heel veel lieve reacties van de Happy Moms

© 2019 by Happy Moms​. Proudly created with mom power

  • Happy Moms

Niet elke kraamweek is een feestje

Dit verhaal is geschreven door Happy Mom Jet, lees hier haar bio.


Soms sta ook ik als kraamverzorgster aan de zijlijn in een kraamweek, met mijn vingers gekruist te supporten. Deze week was ik niet kraamverzorgster Jet met mijn witte jas en broek aan; ik was tante Jet. Begin december werd ik voor de tweede keer tante van een klein lief meisje!


Mijn zus had een goede bevalling gehad en had er met haar vriend voor gekozen geen familie – ook mijn moeder is kraamverzorgster - te laten kramen. Het was voor ons allemaal extra spannend wie haar kraambed mocht gaan verzorgen.


Door gebruik van medicatie tijdens de zwangerschap, bleven ze nog een nachtje in het ziekenhuis en de dag erna kwamen ze tegen de avond dan eindelijk thuis. De kleine dame was zelfs al door de KNO arts gezien want oma zag direct dat haar tongriem te kort was en dus werd deze gekliefd. Moe maar voldaan gingen ze na wat eerste constructies de eerste nacht in.


Helaas viel mijn nichtje al snel af. Afvallen is heel normaal bij baby's maar niet bij baby's waarvan de moeder sloten met melk heeft. De kraamzorg hoorde haar zelfs klokken tijdens het drinken dus actie leek haar niet nodig. Ze tikte de 7 procent afvallen aan. “Dat is even gek”, dacht ik als kraamverzorgster. Ze klokt maar valt steeds meer af. “Is haar tongriem wel goed gekliefd?” ging er door mij heen. “En haar lipbandje? Is die dan wel goed?”. Allemaal vragen maar geen antwoorden, ik was namelijk nog niet langs geweest. Ik wilde eerst mijn zus en zwager laten bijkomen en de kraamzorg niet in de weg lopen met mijn goed bedoelde adviezen. En dus liet ik het gaan.

Na een kleine week mochten we op visite komen. Dit was heel spannend, want het ging nog helemaal niet goed. Met een tas vol biefstuk, filet americain en andere lekkernijen die "not done" zijn tijdens een zwangerschap, gingen mijn vriend en ik er heen. En daar lag mijn nichtje. Gefrustreerd, onrustig en hongerig. Ze hapte niet lekker aan de borst en liet ook steeds los.

Ik kon het toch niet laten om even haar temperatuurslijst te checken. Ze zat elke keer op een grens van een "net goed" temperatuur. En ja, als je energie uitgaat naar het opwarmen, dan groei je nog moeilijker. Dus hup! Ik legde een celstof matje op de deken, dat zou haar lekker warm houden. Die nacht steeg haar temperatuur naar de 37 graden, appte mijn zus. Dat was heel fijn om te lezen!

Helaas hield het bij 7 procent niet op en viel ze uiteindelijk af naar 10 procent. Wat betekende dat ze op dag 8 naar het ziekenhuis zou moeten. "Oh bah" dacht ik, hoe kan dit nou? Ze zou genoeg binnen moeten krijgen gezien de melk die aanwezig is en de kraamzorg gaf aan dat ze haar hoort klokken tijdens het drinken. Het ziekenhuis wilde het nog even aankijken tot dag 10. Als ze dan nog niet was gegroeid of zelfs afgevallen, moest ze toch echt opgenomen worden.

Op dag 9 kwam er eindelijk een lactatiekundige, die aangaf dat er niet ver genoeg gekliefd was en dat het nogmaals moest gebeuren. Wat een drama. Nog een keer! Daarna ging het eindelijk na een week aanmodderen goed aan de borst en groeide ze in een dag 100 gram!

We dachten alles wel gehad te hebben. Maar toen ik een weekje later weer bij mijn zus langs ging, om te kijken naar mijn nichtje, bleek ze al vanaf de bevalling pijn te hebben bij haar baarmoeder. Iets dat ze mij nog niet had verteld, anders waren er gelijk alarmbellen bij me gaan rinkelen. Deze pijn wordt namelijk bijna altijd veroorzaakt door een stukje achter gebleven placenta weefsel. Mijn zus was echter verteld dat het ruime bloedverlies en die buikpijn er nu eenmaal bij hoorden.

De dag dat ik er was, voelde ze zich ziek en dus adviseerde ik haar – en velen met mij – om naar de huisarts te gaan. Juist omdat ze pas bevallen was. De volgende dag kon ze gelukkig al bij de huisarts terecht want ze had er ook nog eens koorts bij gekregen.

Helaas werd de nachtmerrie compleet. De pijn en het ruime bloedverlies kwamen inderdaad van een achtergebleven stukje placenta. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis en het moest operatief verwijderd worden.

Wat een eerste week was dit! Zoveel verdriet, zoveel pijn, zoveel ongegronde onzekerheid en vooral; zo weinig kunnen genieten. Gelukkig is deze ellende nu achter de rug en gaat het met mijn zus en nichtje weer goed. Eindelijk is de zo verdiende tijd van genieten van hun mooie gezin nu aangebroken!

220 keer bekeken